Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę I. S. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 21 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego radca prawny W. T. wniósł w dniu 22 czerwca 2006 r. skargę kasacyjną, uiszczając opłatę w znaczkach sądowych.
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 2006 r. odrzucił skargę kasacyjną, powołując jako podstawę prawną podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa", zgodnie z którym opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy lub na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości uiszczenia opłat sądowych w znaczkach skarbowych.
Ponadto Sąd powołał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 221 ppsa, który ustala zasadę, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie uiścił w sposób prawidłowy wpisu od skargi kasacyjnej, zatem skarga ta podlegała odrzuceniu.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła I. W. reprezentowana przez radcę prawnego W. T. zarzucając zastosowanie błędnej interpretacji art. 219 § 2 ppsa uznając, iż skarżąca dokonała opłaty w przepisanej wysokości a uchybienie dotyczyło jedynie formy uiszczonej opłaty, która i tak stosownie do art. 212 ppsa wpływa do budżetu państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 219 § 2 ppsa opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Powyższa regulacja określa, w jaki sposób powinny być uiszczone opłaty sądowe. Oczywiste jest, że nie może to nastąpić w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /m.in. w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r. FZ 28/04 /ONSA i WSA 2004, nr 1, poz. 4/ i w piśmiennictwie /J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 460/. Treść przepisu jest tak jasna, że nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Jest to unormowanie autonomiczne, wobec czego odmienne uregulowanie form uiszczania opłat w postępowaniu sądowoadministreacyjnym, nie ma znaczenia w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż opłata uiszczona znakami opłaty sądowej nie spełnia warunków określonych w powyższym przepisie i z tej przyczyny na podstawie art. 221 ppsa skargę kasacyjną należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa.