Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 stycznia 2018 r. (k. 367), sygn. akt II SA/Kr 336/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.). odrzucił zażalenie A.B. i M.B.-G. na postanowienie z dnia 30 listopada 2016 r.
Sąd uznał, że zażalenie skarżącego A.B. zostało wniesione po terminie, ponieważ termin na wniesienie przez niego zażalenia na postanowienie z dnia 30 listopada 2016 r. upłynął mu w dniu 28 grudnia 2016 r., zaś on wniósł je w dniu 27 lutego 2017 r. Natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez M.B. poprzez osobiste podpisanie przez nią zażalenia upłynął bezskutecznie w dniu 30 października 2017 r.
Zażaleniem z dnia 7 lutego 2018 r. (k. 412) skarżący A.B. w imieniu własnym i jako pełnomocnik B.B-B oraz M.B. zaskarżył postanowienie z dnia 2 stycznia 2018 r.
Skarżący wskazał, że w aktach sprawy znajdują się pełnomocnictwa uprawniające go do reprezentowania jego żony B.B-B oraz córki M.B., zaś pełnomocnictwa te nie zostały odwołane.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zakończenie sprawy.
Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 336/16, zażalenie skarżącego A.B. na postanowienie z dnia 2 stycznia 2018 r. zostało prawomocnie odrzucone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu na wezwanie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 49 p.p.s.a. odnoszący się do braków pisma stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (§ 1).
Podkreślić należy, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.).
Z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że istota braków formalnych pisma polega na stwierdzeniu, czy braki te uniemożliwiają nadanie pismu dalszego biegu. To od zbadania okoliczności w konkretnej sprawie będzie możliwe stwierdzenie, czy rzeczywiście mamy do czynienia z takim brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a. powinna być dokonana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Prawo do zastępstwa procesowego jest także ściśle związane z prawem do sądu, tak więc wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna również ograniczać stronie realizacji tego prawa.
Skarżący A.B. przy piśmie z dnia 23 czerwca 2016 r. (k.
38) nadesłał własnoręcznie podpisane przez mocodawczynie oraz poświadczone notarialnie pełnomocnictwa dla niego do występowania w imieniu swojej żony B.B-B. i swojej córki M.B.. Z obydwu pełnomocnictw wynika, że A.B. jest umocowany do zarządu i administrowania wszelkimi nieruchomościami, w tym m.in. do reprezentowania mocodawczyń we wszystkich sprawach przed Sądami, do składania w ich imieniu wszelkiego rodzaju pism, wniosków, oświadczeń, odwołań, do składania wszelkiego rodzaju wyjaśnień i zapewnień, do odbioru korespondencji, przesyłek pocztowych, a także do dokonywania wszelkich czynności jakie tylko z wykonaniem tego pełnomocnictwa mogą okazać się konieczne.
W związku z treścią niniejszego pełnomocnictwa, należy wskazać, że w orzecznictwie wskazuje się, że w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Przepis ten wyznacza zakres pojęcia "sądy" poprzez wymienienie kategorii organów, które w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują wymiar sprawiedliwości. Wyrażenie języka prawnego – "sądy" - obejmuje swoim zakresem przedmiotowym wszystkie wskazane w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP organy sprawujące wymiar sprawiedliwości, zatem jego użycie w pełnomocnictwie umocowuje do reprezentowania mocodawcy przed sądem każdej kategorii, a zatem także przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FZ 342/15).
W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie należało przyjąć, że pełnomocnictwa do występowania A.B. w imieniu swojej żony i córki obejmowały reprezentowanie ich przez sądami administracyjnymi. Jak wskazano bowiem powyżej sądy administracyjne są sądami w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, a udzielone pełnomocnictwa mają charakter ogólny.
Mając powyższe na uwadze, podlega uchyleniu zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym odrzucono zażalenie M.B-G. z powodu braku jego własnoręcznego podpisania. Skarżąca była bowiem reprezentowana w sprawie przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, a zatem wzywanie jej do własnoręcznego podpisu tego pisma było zbędne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.