Uzasadnienie
II OZ 1096 / 11
Skargę na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r. wniósł B. S. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. Przewodniczący II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie określił należny w sprawie z ww. skargi wpis sądowy na kwotę 500 złotych stosowanie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i wezwał skarżącego do jego uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł B. S. Opisując stan faktyczny sprawy, skarżący stwierdził, że jest stroną pokrzywdzoną i w związku z tym wniósł o zwolnienie go z obowiązku wnoszenia opłaty sądowej należnej z tytułu rozpatrzenia skargi.
Zarządzeniem sędziego z dnia 21 września 2011 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia, czy ww. pismo stanowi zażalenie na opisane wyżej zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału, czy też stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem uznania, że pismo z dnia 16 września 2011 r. stanowi zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału WSA w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2011 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego do złożonej skargi.
Skarżący otrzymał powyższe wezwanie w dniu 3 października 2011 r. i wobec braku jego odpowiedzi do dniu 26 października 2011 r. zażalenie wraz z aktami sprawy zostało przedstawione przez Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zgodnie z rygorem zamieszczonym w zarządzeniu z dnia 21 września 2011 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem nie kwestionuje ono zarówno podstawy prawnej wydania zaskarżonego zarządzenia, jak i określenia wysokości należnego wpisu.
Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. Opłata sądowa, do której zaliczany jest również wpis od skargi do sądu administracyjnego, powinna być uiszczona przy wniesieniu do sądu pisma, które takiej opłacie podlega (art. 219 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku pism, które nie są należycie opłacone, przewodniczący wydziału, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., wzywa w drodze zarządzenia, stronę wnoszącą pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Kwestia wysokości wpisu uregulowana została w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy, w której wydano skarżone zarządzenie, jest skarga na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lipca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r. w części zobowiązującej P. O. do złożenia wymienionych w niej dokumentów w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wolno stojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i instalacjami oraz uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczono nowy termin do jego wykonania do dnia 31 sierpnia 2011 r. Zważywszy na powyższe, zasadnie określono należną w niniejszej sprawie opłatę od wniesionej skargi na kwotę 500 złotych na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Wbrew zawartym we wniesionym zażaleniu wywodom, kwestia prawidłowości wydanych w sprawie orzeczeń, nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu zażaleniowym.
Także subiektywne przekonanie strony skarżącej o braku konieczności wnoszenia przez nią opłaty sądowej nie jest żadną taką okolicznością, która świadczyła, że ww. zasada nie znajduje w sprawie zastosowania. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności wskazujące na to, iż skarżący należy do grupy podmiotów, które nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Ze wskazanych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.