Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, postanowieniem z dnia 15 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 22 marca 2005 r. (sygn. akt) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę U. i M. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2004 r., znak: [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę oraz postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 r. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący złożyli zażalenie. W dniu 18 lipca 2005 r. (data nadania), w związku ze złożonym zażaleniem, U. i M. H. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przyznania prawa pomocy, wskazał iż zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przepisy dotyczące skarg mają odpowiednio zastosowanie do zażalenia. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Od powyższego wyroku skarżący nie wnieśli skargi kasacyjnej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić do chwili wydania wyroku w sprawie. Tylko do tej chwili Sąd mógłby wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy.
W związku z tym, iż w niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok oddalający skargę, oczywistym, zdaniem Sądu, jest iż wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie mógł być uwzględniony. Tym samym należy uznać, iż złożone przez nich zażalenie jest oczywiście bezzasadne. W tej sytuacji brak jest podstaw do przyznania skarżącym prawa pomocy.
Pismem z dnia 20 września 2005 r. U. i M. H. złożyli na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2005 r. zażalenie. W związku z odmową przyznania obrońcy z urzędu skarżący wyrazili sprzeciw w myśl gwarancji Państw Stron Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. Ponadto, ich zdaniem, już sam fakt nie uznania ich stanowiska przez Głównego Inspektora Nadzoru pomimo ewidentnej krzywdy skarżących świadczy, że potrzebują oni ustanowienia pełnomocnika z urzędu, gdyż sprawa jest wysokiej wagi dla ich rodziny a brak przygotowania prawniczego naraża ich na katastrofalne dla rodziny konsekwencje.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Tym samym Sąd może odmówić stronie przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi jedynie w takim przypadku gdy nie doprowadzi to do naruszenia prawa strony do Sądu.
Stosownie natomiast do art. 61 § 6 powołanej wyżej ustawy – Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Stąd też stwierdzić należy, iż po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, którym oddalono skargę nie ma on kompetencji do podejmowania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji objętej wydanym wyrokiem.
Dlatego w okolicznościach tej sprawy nie można uznać tak jak to przyjął Sąd I instancji oczywistej bezzasadności zażalenia wniesionego przez strony. Wszystkie bowiem okoliczności sprawy wskazują na to, iż postanowienie o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało wydane po zapadnięciu wyroku oddalającego skargę na tą decyzję.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż brak jest wbrew stanowisku Sądu I instancji w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownego odesłania, że przepisy dotyczące skarg stosuje się odpowiednio do zażaleń. Tym samym przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pomocy prawnej w związku ze złożonym zażaleniem na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie ma zastosowania przyjęty przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponadto podnieść należy, że Wojewódzki Sad Administracyjny nie ma kompetencji do oceny środka odwoławczego (zażalenia) skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem to Naczelny Sad Administracyjny będzie orzekał o jego prawidłowości.
W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odmowie przyznania U. i M. H. prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności ich zażalenia należy uznać za wadliwe.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 & 1 z związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie uwzględnić i orzec jak w sentencji..