Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r. skarżący K. i T. C. zwrócili się osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ skarżący nie złożyli wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 16 czerwca 2015 r., przesłano skarżącym urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłki zawierające te wezwania skarżący otrzymali w dniu 18 czerwca 2015 r. A zatem termin do nadesłania uzupełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął dla skarżących w dniu 25 czerwca 2015 r. Z akt sprawy wynika, że w terminie tym skarżący nie złożyli wypełnionego urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy.
Następnie, ponieważ skarżący reprezentowani byli w niniejszej sprawie przez pełnomocnika, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2015 r. przesłano im, za pośrednictwem pełnomocnika, urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i nadesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłkę zawierającą te wezwania pełnomocnik skarżących otrzymała w dniu 23 lipca 2015 r., ale w zakreślonym terminie to jest do dnia 30 lipca 2015 r., skarżący również nie złożyli w Sądzie wypełnionego urzędowego formularza o przyznanie prawa pomocy.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2015 r., pozostawił wniosek skarżących z dnia 9 czerwca 2015 r. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, a skarżący wnieśli sprzeciw od tego zarządzenia, podnosząc, że są ludźmi starszymi i schorowanymi, a otrzymywana emerytura wystarcza im jedynie na bieżące skromne utrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd wskazał, że skarżący, wezwani zgodnie z zarządzeniem z dnia 16 czerwca 2015 r. oraz z dnia 17 lipca 2015 r., do nadesłania wypełnionego urzędowego wniosku o przyznania prawa pomocy nie uczynili zadość temu wezwaniu.
K. C. i T. C. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 30 września 2015 r. wskazując, że w dniu 18 września 2015 r. złożyli zażalenie na zarządzenie z dnia 28 sierpnia 2015 r., które to zażalenie nie zostało rozpoznane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA z 2008 r. z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo skierowanego do nich wezwania, nie uzupełnili braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłali wymaganego urzędowego formularza PPF, uprzednio przesłanego w dniu 18 czerwca 2015 r., jak i w dniu 17 lipca 2015 r. W tej sytuacji wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a., zasadnie pozostawiono ich wniosek bez rozpoznania.
Jednocześnie wyjaśnić skarżącym należy, że zgodnie z art. 260 P.p.s.a., mającym zastosowanie w sprawie w związku z art. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r., poz. 658), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd i takie też czynności podjęto w rozpoznawanej sprawie.
Z przedstawionych powyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw.