Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. Odpis zarządzenia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia i trybie ich wniesienia doręczono M. S. w dniu 7 września 2012 r.
W dniu 14 września 2012 r. strona nadała sprzeciw od ww. zarządzenia na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 20 września 2012 r. przekazał sprzeciw Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi właściwemu do jego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1117/12, odrzucił powyższy sprzeciw. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca zarządzenie referendarza sądowego z dnia 13 kwietnia 2012 r. oraz pouczenie o trybie wniesienia sprzeciwu, została doręczona skarżącej w dniu 7 września 2012 r. Tym samym siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy upłynął w dniu 14 września 2012 r. Z analizy akt sprawy wynika tymczasem, iż skarżąca w dniu 14 września 2012 r. wniosła sprzeciw do niewłaściwego Sądu, tj. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skoro zatem sprzeciw wniesiony został do niewłaściwego sądu, za datę jego nadania należało przyjąć datę przekazania go Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie tj. dzień 20 września 2012 r. W konsekwencji sprzeciw skarżącej został wniesiony z uchybieniem terminu.
Zażaleniem M. S. zaskarżyła powyższe postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przyjmuje jako jeden z wymogów formalnych sprzeciwu od zarządzeń referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (zarządzenia o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), zachowanie terminu do jego złożenia. Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia.
Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, iż wnosząc sprzeciw od zarządzenia z dnia 23 sierpnia 2012 r. skarżąca uchybiła terminowi przewidzianemu dla jego wniesienia, który to termin, w związku z doręczeniem skarżącej zarządzenia w dniu 7 września 2012 r., upłynął z dniem 14 września 2012 r. Słusznie bowiem Sąd ten uznał, iż w związku z tym, że przedmiotowy sprzeciw skarżąca nadała na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, to za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień, w którym Sąd ten przekazał powyższe pismo zgodnie z właściwością, tj. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, co w niniejszej sprawie miało miejsce 20 września 2012 r. (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt II FSK 1718/06).
Stosownie do treści art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Dodatkowo, jak wynika z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca. Zasadnie więc WSA przyjął, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu skutkuje jego odrzuceniem.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.