Postanowienie NSA z 16 listopada 2005 r., II OZ 1102/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. i P. W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII/SA/Wa 818/05

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi E. i P. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 V 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę postanawia zażalenie oddalić

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji oddalił wniosek skarżących małżonków E. i P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 V 2005 r., którą uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z 28 II 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności udzielonego skarżącym pozwolenia na zabudowę tarasu i jednocześnie stwierdzono nieważność tego pozwolenia. Oddalenie tego wniosku Sąd uzasadnił faktem, iż skarżący nie przedstawili żadnych argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a decyzja ta nie rodzi bezpośrednich skutków, gdyż jej istotą jest ocena, czy inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym.

Na powyższe postanowienie E. i P. W. wnieśli zażalenie, zarzucając nim naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z 30 VIII 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podnieśli, iż stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci otwarcia drogi do prowadzenia innych postępowań przewidzianych w prawie budowlanym, w tym do rozbiórki wykonanej na podstawie pozwolenia na budowę zabudowy tarasu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest nieuzasadnione. Należy bowiem podzielić zasadność ustalenia WSA, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżących, wskazane przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie można bowiem uznać za prawdopodobieństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w rozumieniu podanego przepisu teoretycznej możliwości wszczęcia w przyszłości innych postępowań administracyjnych, powodujących niekorzystne dla skarżących skutki prawne. Przede wszystkim jednak należy stwierdzić, iż wskazane w powołanym wyżej przepisie następstwa muszą wynikać z wykonania zaskarżonej decyzji, co zakłada jej wykonalność. Brak atrybutu wykonalności decyzji nie pozwala na wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania (por. B. Dauter: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi... Komentarz, Zakamycze 2005, str 166-167 i powołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). Zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji nie podlega wykonaniu i nie można było wstrzymać jej wykonalności.

Dlatego na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.