Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2015 r. Gmina W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego urządzenia wodnego.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazano, że wykonanie nałożonego na Gminę obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego zarurowanego kanału M., z jednej strony spowoduje konieczność poniesienia przez Gminę znacznych kosztów, a z drugiej w przypadku uwzględnienia skargi spowoduje, że ewentualne korzystne rozstrzygnięcie dla Gminy nie będzie miało żadnego znaczenia bowiem Gmina wykona już nałożony na nią obowiązek.
Postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jak podniósł Sąd w uzasadnieniu orzeczenia, skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie tymczasowej ochrony. Podkreślono, iż niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody strona skarżąca nie poparła żadnymi dowodami, ograniczyła się wręcz do wskazania, że w związku z wykonaniem zaskarżonego postanowienia będzie musiała ponieść znaczne koszty. Nie wskazała wysokości ewentualnych kosztów i nie przełożyła ich na sytuację finansową gminy. W oparciu o lakoniczne sformułowania zawarte we wniosku Sąd nie może dokonać oceny, czy nałożony obowiązek rzeczywiście będzie na tyle dotkliwy, że może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Gmina W. stwierdziła, że w sytuacji braku wstrzymania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia skargi, ewentualna wygrana sporu sądowego nie miałaby dla strony skarżącej znaczenia, ponieważ ewentualny obowiązek, który został na nią nałożony zostałby już wykonany. Ponadto brak wstrzymania zaskarżonego aktu doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody, bowiem Gmina do chwili obecnej nie ma w budżecie przewidzianych środków na wykonanie nałożonego obowiązku, które spowoduje konieczność poniesienia znacznych wydatków. Wskazano przy tym na trudną sytuację gminy oraz deficyt budżetowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego zarurowanego kanału M. Skarżąca nie wykazała aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło narazić ją na wyrządzenie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżąca nie wykazała aby koszt wykonania oceny technicznej nakazanej w zaskarżonym postanowieniu przez organ nadzoru budowlanego był na tyle wysoki, iż mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej skarżącej co mogłoby oznaczać wyrządzenie jej znacznej szkody. Co prawda we wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca podniosła, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody finansowej, ale nie wskazała w jaki sposób szkoda ta może spowodować skutki wymienione w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wskazano choćby szacowanych kosztów wykonania oceny technicznej urządzenia wodnego, na co zwracał już uwagę Sąd pierwszej instancji, jak również nie uprawdopodobniono w jaki sposób wydatkowana kwota pieniężna może wpłynąć na uszczuplenie budżetu Gminy.
Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu należy wyjaśnić, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać przede wszystkim z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie wskutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Ustalenie zaś czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe tylko na podstawie okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o znacznej szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Chodzi tutaj zatem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W niniejszej sprawie nie można uznać, że koszty wykonania oceny technicznej urządzenia wodnego, w szczególności w przypadku braku wskazania ich konkretnej (szacowanej) kwoty, mogą prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uiszczenie kwoty pieniężnej ma bowiem ze swej natury charakter odwracalny.
Ponadto instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest w istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Samo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niezależne od jego prawidłowości lub nieprawidłowości, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Kwestia ta będzie analizowana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, zaś na obecnym etapie postępowania rozważania w tym zakresie uznać należy za przedwczesne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić.