Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 193/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 lipca 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 193/17 o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z 23 maja 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej p.p.s.a.) stanowi, iż zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem przywołana ustawa przewiduje wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie, tj. nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Aktualne brzmienie art. 260 p.p.s.a. wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co spowodowało konieczność odrzucenia zażalenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., domagając się jego uchylenia, sprostowania i uzupełnienia zaskarżonego postanowienia oraz zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zasadnie podnosi Sąd I instancji, że w obowiązującym na skutek wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) stanie prawnym na postanowienie sądu I instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost cytowany przez Sąd I instancji art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Wobec powyższego, skoro obowiązująca aktualnie ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wiąże wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które wydane zostało na skutek rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy z dopuszczalnością takiego środka zaskarżenia, zażalenie należało odrzucić, co też zasadnie uczynił Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do sprostowania zaskarżonego postanowienia zgodnie z wnioskiem skarżącego, zaś kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, po złożeniu urzędowego formularza, może być rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.