Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał M. G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku zamurowania otworu okiennego w kwocie 500 zł.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł M. G., wskazując, że wysokość ww. wpisu sądowego jest w związku z jego sytuacją zbyt wysoka do uiszczenia. W związku z tym, wnoszący zażalenie zawnioskował o obniżenie poziomu wpisu lub rozłożenie jego płatności na raty.
W związku z treścią zażalenia oraz dołączoną do niego kopią zaświadczenia z urzędu skarbowego, z którego wynika, że w latach 2012-2013 M. G. nie osiągał dochodu, Sąd wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia, czy w związku z wniesionym zażaleniem składa wniosek o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni, pod rygorem, że jego pismo stanowi zażalenia na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 lipca 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie na zarządzenie z dnia 2 lipca 2014 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Przed wydaniem przez Sąd zaskarżonego zarządzenia skarżący nie wnioskował też o przyznanie prawa pomocy, co w świetle art. 239 pkt 4 p.p.s.a. wykluczałoby wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu przed prawomocnym zakończeniem postępowania w tej kwestii.
Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów i nie ma możliwości jego obniżenia lub rozłożenia jego płatności na raty. Jeżeli strony skarżącej nie jest stać na ponoszenie ciężarów finansowych związanych z prowadzeniem postępowania sądowego, zagwarantowaniu prawa do sądu służy instytucja prawa pomocy. W tym miejscu wskazania wymaga, że o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący został poinformowany przy piśmie Sądu z dnia 10 lipca 2014 r., przy którym doręczono mu zaskarżone zarządzenie.
Ponadto w związku z treścią zażalenia Sąd wystosował do skarżącego wezwanie o złożenie oświadczenia, czy wniesionym zażaleniem składa wniosek o przyznanie prawa pomocy; jednak w zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie wskazał by wnioskował także o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.