Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu [...] Stowarzyszeniu [...] w S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów leśnych z produkcji.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, składając wniosek o wstrzymanie ww. decyzji wraz ze skargą, strona skarżąca podniosła, że konieczność zapłaty należności spowodowałoby zachwianie jej sytuacji finansowej, które mogłoby doprowadzić nie tylko do zakończenia prowadzonej działalności, ale również pociągnęłoby to negatywne skutki dla podopiecznych schroniska.
Zdaniem Sądu wniosek ten jako niezgodny z przepisami nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku przedstawiła ogólnikową argumentację, która w jej ocenie spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Okoliczności do jakich odwołała się dotyczą destabilizacji sytuacji ekonomicznej Stowarzyszenia, która może skutkować koniecznością zakończenia działalności oraz negatywnym konsekwencjami dla podopiecznych. Zdaniem jednak Sądu argumentacja wniosku nie wyjaśnia w wystarczającym stopniu sytuacji, w której znajduje się Stowarzyszenie. Strona nie podała konkretnych i aktualnych danych dotyczących jej sytuacji finansowej, m.in. uzyskiwanych dochodów, posiadanego majątku czy zobowiązań finansowych.
Tym samym niemożliwa była ocena, czy zapłata opłaty ustalonej zaskarżoną decyzją, przed zbadaniem przez Sąd zasadności jej ustalenia, wiązałaby się z wyrządzeniem Stowarzyszeniu i jego podopiecznym znacznej szkodą bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji Sąd uznał, że okoliczności podniesione we wniosku nie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by zasadnym było udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło [...] Stowarzyszenie [...] w S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy stan finansowy skarżącego wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej skarżącego, skutkującej nawet konieczności zakończenia działalności prowadzonej przez skarżącego – schroniska dla zwierząt. Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, a następnie orzeczenie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wraz z załączonym zestawieniem przedstawiono przychody i wydatki na utrzymanie schroniska za okres 6 miesięcy oraz stwierdzono, że nałożenie na skarżącego jako podmiot prowadzący działalność społeczną kwoty 13.547,16 zł spowoduje znaczne obciążenie finansowe, a wręcz może doprowadzić do likwidacji schroniska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż strona skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku. Wskazanie jedynie na charakter prowadzonej działalności oraz groźbę jej zakończenia w przypadku uiszczenia określonej w zaskarżonej decyzji kwoty nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, iż obowiązkiem strony jest takie uzasadnienie wniosku i poparcie go stosownymi dokumentami, aby Sąd mógł mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Składając wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona nie wywiązała się z tego obowiązku, skoro argumentacja wniosku sprowadzała się jedynie do ogólnego stwierdzenia o możliwości zachwiania jej sytuacji finansowej.
Odnosząc się natomiast do rozpoznawanego zażalenia, podkreślić trzeba, iż Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Z tych też powodów nowe argumenty wskazane w tym zakresie w zażaleniu należy uznać za spóźnione. Niezależnie jednak od tego jako niewystarczające do oceny sytuacji finansowej strony skarżącej należało uznać sporządzone przez nią i załączone do zażalenia zestawienie przychodów schroniska, bez oparcia go o obiektywne źródła dowodowe, jak chociażby wyciąg z rachunków bankowych Stowarzyszenia.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.