Postanowienie NSA z 9 lutego 2006 r., II OZ 112/06

Sąd

Sygn. akt II OZ 112/06 Dnia 9 lutego 2006 r. P O S T A N O W I E N I E Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 699/05 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 10 marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o pozwolenie na budowę postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pozostawił wniosek J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący, mimo wezwania, nie uzupełnił braków formalnych wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. Sąd stwierdził, iż na mocy art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek J. B. winien być pozostawiony bez rozpoznania.

W zażaleniu na to postanowienie J. B. wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy, lub o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił błędne uznanie, że strona reprezentowana we wznowionym postępowaniu przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu musi ponownie składać wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ponadto, zdaniem skarżącego, naruszony został art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez jego niezastosowanie, oraz art. 257 i art. 260 tej ustawy, poprzez błędne ich zastosowanie, gdyż z uwagi na prawomocne odrzucenie skargi, postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Skarżący podkreślił w uzasadnieniu, iż wezwanie pełnomocnika z urzędu, który ustanowiony został w postępowaniu przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym oznacza uznanie, iż także w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania prawo pomocy zostało skarżącemu przyznane na zasadzie kontynuacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony przez J. B. podlegał pozostawieniu bez rozpoznania. Art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy wniosek J. B. złożony został jedynie jako pismo. Skarżący nie zareagował na wezwanie Sadu, nakazujące złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym formularzu. Sąd, po upływie wyznaczonego terminu, zmuszony był więc do tego, aby pozostawić taki wniosek bez rozpoznania.

Podkreślenia wymaga fakt, że twierdzenie, iż postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy winno być umorzone jako bezpodstawne jest chybiony. Art. 222 wskazanej ustawy wskazuje w prawdzie, iż nie pobiera się opłat od pisma, z którego już wynika, że podlega ono odrzuceniu, jednakże w sprawie niniejszej taka sytuacja nie miała miejsca. Skarga o wznowienie wniesiona przez J. B. nie mogła zostać uznana za oczywiście bezzasadną – co jest przesłanką zawartą we wskazanym art. 222 – ponieważ jej odrzucenie nastąpiło z powodu zawinionego uchybienia ustawowemu terminowi do jej złożenia. W przypadku złożenia jej w terminie podlegałaby ona merytorycznemu rozpoznaniu, co wyklucza możliwość zastosowania wymienionego przepisu.

Całkowicie nietrafny jest również stwierdzenie, że uznanie przez Sąd I instancji, iż pełnomocnik ustanowiony z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji reprezentuje nadal skarżącego w postępowaniu wznowieniowym, powoduje niejako z urzędu uznanie, że skarżący winien być zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. Argumentacji takiego toku rozumowania nie można uznać szczególnie w wypadku, kiedy pełnomocnik ustanowiony z urzędu odmówił sporządzenia skargi o wznowienie, a tym samym wymówił pełnomocnictwo. Ponadto nawet gdyby uznać, że pełnomocnik nadal reprezentuje skarżącego w postępowaniu ze skargi o wznowienie, to nie można by było podzielić stanowiska skarżącego, że oznaczałoby to jednoczesne zwolnienie go od kosztów sądowych i w związku z tym zwolnienie z obowiązku składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ustanowienie pełnomocnik z urzędu nie jest bowiem w żadnym wypadku tożsame ze zwolnieniem skarżącego od ponoszenia kosztów postępowania. Jeżeli skarżący domaga się zwolnienia go od kosztów sądowych w sprawie o wznowienie postępowania, które jest zupełnie nowym i odrębnym postępowaniem, to zobligowany jest on do wystąpienia do Sądu z odpowiednim wnioskiem, sporządzonym na urzędowym formularzu.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.