Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 517/15 odrzucił skargę B. B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr[...], znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Sąd ten odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 29 października 2015 r. oddalił zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając, że skarga B. Bl. w niniejszej sprawie została złożona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej zwanej "P.p.s.a."), odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że z załączonych do akt administracyjnych dokumentów wynika, iż kwestionowane rozstrzygnięcie doręczono skarżącej w dniu 18 maja 2015 r. Odbiór przesyłki pokwitował dorosły domownik – T. M., czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji opatrzone jego własnoręcznym podpisem. Zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu skarżonej decyzji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należało wnieść za pośrednictwem Wojewody Łódzkiego w terminie 30 dni od daty doręczenia rozstrzygnięcia. Zatem, termin do złożenia skargi upływał w dniu 17 czerwca 2015 r. Skargę B. B. złożoną w dniu 18 czerwca 2015 r. należało uznać za spóźnioną.
W zażaleniu na powyższe postanowienie B. B. zarzuciła naruszenie:
- art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie kwestionowanego rozstrzygnięcia pełnomocnikowi do doręczeń rozpoczęło bieg terminu do złożenia skargi,
- art. 58 § 1 ust. 2 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca złożyła skargę po upływie przepisanego terminu. W oparciu o powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż w skardze na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 30 kwietnia 2015 r. wskazała, że nie zamieszkuje na terenie Polski, lecz w Wiedniu, a zatem faktycznie dowiedziała się o treści zaskarżonej decyzji kilka dni później. Zdaniem skarżącej w tym przypadku, z uwagi na szczególne uwarunkowania, nie można było stosować fikcji zrównania czynności pełnomocnika z czynnościami jego mocodawcy. Zwrócono uwagę, że pobyt za granicą winien być uznany za przyczynę wyłączającą winę w uchybieniu terminu. Skoro organ nie ma możliwości wysłania stosownej decyzji na adres faktycznego zamieszkania strony, to nie powinna ona ponosić negatywnych konsekwencji takiego postępowania. Wskazano przy tym, że przepisy postępowania administracyjnego (art. 40 K.p.a.) nie gwarantują osobie zamieszkałej za granicą pełni ochrony jej praw na równi z osobami zamieszkującymi w kraju, co kłóci się z normą wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Pismem z dnia 8 lutego 2015 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. Zażalenie na powyższe orzeczenie zostało następnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OZ 1017/15. Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu został prawomocnie oddalony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązany był, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skargę odrzucić jako wniesioną po upływie terminu.
Należy podkreślić, że z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż zaskarżona decyzja została wysłana na adres wskazany dla doręczeń w kraju wskazany przez skarżącą: ul. [...] (k. 31 akt adm. I inst.). Przesyłka zawierająca powyższe rozstrzygnięcie organu została doręczona ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi dla doręczeń T. M. w dniu 18 maja 2015 r. (zpo dołączone do decyzji Wojewody Łódzkiego k. 4 akt II instancji) o czym świadczy data i podpis odbiorcy. Zawarty w art. 40 § 4 K.p.a. obowiązek wyznaczenia pełnomocnika do doręczeń powoduje, że każde pismo skierowane na wskazany adres uznaje się za doręczone skutecznie. Biorąc pod uwagę, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 17 czerwca 2015 r., skargę wniesioną w dniu 18 czerwca 2015 r. należało uznać za spóźnioną.
Nie można w tej sytuacji uznać, aby Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że sąd administracyjny posiada ustawowo określone kompetencje do podjętych działań, mające oparcie w przepisach procedury sądowoadministracyjnej. Sąd w niniejszej sprawie prawidłowo zinterpretował przepisy mające w tym przypadku zastosowanie, a następnie prawidłowo je zastosował. Odnosząc się do sugerowanej przez stronę niekonstytucyjności art. 40 § 4 K.p.a., należy wskazać, że wyłączna kompetencja do stwierdzania niekonstytucyjności przepisów przysługuje Trybunałowi Konstytucyjnemu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania również nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. W świetle art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Nie ma zatem podstaw do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie, niż wskazane w tym przepisie.