Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1595/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. & M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów.
Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że P. & M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] zakresie pkt 2 w.w. decyzji, którym utrzymano w mocy pkt 1 decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], mówiący o tym, że Marszałek Województwa Pomorskiego cofa bez odszkodowania decyzję Starosty Gdańskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...], stanowiącą zezwolenie na odzysk odpadów innych niż niebezpieczne na terenie żwirowni E. w E., wydaną dla ww. spółki.
W skardze tej skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej pozbawienie uprawnień wynikających z zezwolenia stanowić będzie zagrożenie dla konkurencyjności spółki, a nawet dla jej dalszego funkcjonowania. Podkreślono, że cofnięcie zezwolenia spowoduje, znaczne szkody wynikające z niemożności prowadzenia przez Spółkę działalności w zakresie odzysku odpadów. Wskazała, że zgodnie z treścią art. 47 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o wydanie kolejnego zezwolenia Spółka będzie mogła występować dopiero po upływie dwóch lat.
W ocenie Spółki powyższe okoliczności można zakwalifikować jako trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.") co czyni jej wniosek uzasadnionym.
Postanowieniem z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1595/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, ze nie zasługuje on na uwzględnienie.
W ocenie Sądu I instancji skarżąca bardzo lakonicznie uzasadniła swój wniosek, podnosząc jedynie, że pozbawienie uprawnień stanowić będzie zagrożenie dla konkurencyjności spółki, a nawet dla jej dalszego funkcjonowania. Podkreślono także, że cofnięcie zezwolenia spowoduje, znaczne szkody wynikające z niemożności prowadzenia przez Spółkę działalności. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawiła jednak żadnych dowodów. Nie udokumentowano przy tym w żaden sposób aktualnej sytuacji finansowej Spółki i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Nie wskazano także konkretnie ilu pracowników zatrudnia skarżąca i ilu z nich ewentualnie utraciłoby pracę w następstwie wykonania decyzji. Nie podano na czym dokładnie miałoby polegać zagrożenie dla konkurencyjności spółki i jej dalszego funkcjonowania poprzez wykonanie tej decyzji. Nie określono jakie z tym wiązałyby się koszty, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a.
Sąd zaznaczył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Sąd zwrócił uwagę, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Zaznaczył, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie omawianych przesłanek oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła P. & M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jego zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Skarżąca uznała, że Sąd I instancji naruszył art. 61 § 3 p.p.s.a. uznając, że nie zachodzą przesłanki wskazane w tym przepisie, a tym samym nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia spółka powołała te same powody przemawiającej jej zdaniem za wstrzymaniem wykonania decyzji co we wniosku. Dodatkowo stwierdziła, że nie jest możliwe utrzymywanie zatrudnienia osób wykonujących prace, których prowadzenie zostało zakazane. Nie jest też ekonomicznie uzasadnione utrzymywanie potrzebnego sprzętu. Utrata klientów oraz dochodów zagraża całej działalności spółki. Skarżąca nie ma możliwości wykonywania wcześniej zawartych umów i zawierania nowych. Podniosła, że przy długim okresie rozpatrywania sprawy przez Sąd administracyjny, bez względu na jego wynik, spółka zniknie z rynku i będzie zmuszona prowadzić działalność od nowa. Skarżąca wątpi czy w ogóle będzie to możliwe. Zatem w jej mniemaniu skutki decyzji, mimo że nie jest ona prawomocna, będą nieodwracalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że powyższa ocena może być dokonana gdy wnioskujący o ochronę tymczasową odpowiednio uzasadni swój wniosek tj. wskaże konkretne okoliczności, które nie tyle potencjalnie co realnie mogą doprowadzić do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodują trudne do odwrócenia skutki.
Jak dobitnie podkreślał to Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu zasadnicze znaczenie ma tutaj argumentacja przedstawiona we wniosku złożonym przez stronę.
Wynika z tego, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Argumentację wniosku należy poprzeć faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Tego właśnie zabrakło w rozpatrywanym wniosku.
Skarżąca Spółka uzasadnienie swojego wniosku oparła na uogólnieniach, które w każdym przypadku prowadzenia działalności opartej o uprawnienie danego rodzaju, w przypadku jego pozbawienia, wywołują niekorzystny skutek dla takiej działalności ograniczając jej zakres. To z kolei ma niekorzystny wpływ na uzyskiwane z tego tytułu dochody.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy zobowiązanemu do wykonania aktu grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy taka szkoda nie występuje albowiem skutek decyzji w postaci cofnięcia uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie odzyskiwania odpadów może być zastąpiony nowym zezwoleniem lub przywróceniem dotychczasowego w przypadku uwzględnienia skargi. To że tymczasowo, przez okres rozpatrywania sprawy sądowej skarżąca nie może prowadzić działalności w tym zakresie nie powoduje, że nigdy już takiej działalności nie będzie mogła prowadzić. Obecna dolegliwość tej decyzji ma charakter tymczasowy.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty przedstawione przez stronę skarżącą w zażaleniu nie powodują, że zaskarżone postanowienie zostało wydane wbrew przesłankom z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca nie przedstawiła dowodów popartych dokumentami źródłowymi i nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że ograniczona działalność w zakresie odzysku odpadów spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiono sprawozdania finansowego, z którego wynika, że utrata dochodu z prowadzonej działalności spowoduje utratę przez nią płynności finansowej, zagrozi upadłością lub pozbawi miejsca pracy wielu pracowników. Same wskazanie takich ogólnych prawd związanych z ograniczeniem zakresu prowadzonej działalności nie może wskazywać, że w tym konkretnym przypadku taki scenariusz miałby miejsce. Sąd I instancji nie dysponował żadnymi danymi, które uprawdopodobniłyby takie okoliczności.
Zdaniem NSA wskazywanie, że dana firma nie będzie prowadziła odzysku odpadów na danym terenie nie powoduje tego, że odpady te nie zostaną zagospodarowane przez inny podmiot gospodarczy. A zatem twierdzenie o szkodliwości zaniechania odzysku odpadów dla społeczności lokalnej nie zasługuje na uwzględnienie.
Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca Spółka nie uzasadniła w sposób przekonywujący, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą zaistnieć w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie było podstaw do jej wstrzymania, co słusznie ocenił Sąd I instancji w skarżonym postanowieniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 61 § 3 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.