Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 152/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił D. A. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z 10 listopada 2016 r. o odmowie wyłączenia sędziów orzekających w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowienie z 10 listopada 2016 r. zostało doręczone skarżącej 7 grudnia 2016 r. Pismem z 15 grudnia 2015 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, zatytułowanym: wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że mimo ogromnej staranności w sprawie dbałości o własne interesy nie była w stanie dochować terminu. Wskazując na ilość spraw, w których jest skarżącą, podniosła, że nawet fachowy pełnomocnik przy takim tempie jakie narzucają sądy co do terminów nie byłby w stanie dochować terminu, a co dopiero osoba schorowana (do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie dokumentujące infekcję dróg oddechowych, nadciśnienie tętnicze/ chorobę niedokrwienną serca). Odmowa przywrócenia terminu byłaby sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, skoro pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca złożyła następnego dnia po upływie terminu.
Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia zażalenia, co jest warunkiem przywrócenia terminu na podstawie art. 87 § 1, 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.). Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że uchybienie terminu było następstwem niedołożenia przez skarżącą należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, co wyklucza rozpatrywanie takiej sytuacji w kategoriach braku winy w uchybieniu terminu. Konieczność jednoczesnego zmagania się z problemami zdrowotnymi i zapewnienia uwagi wielu zainicjowanym przez skarżącą sprawom z pewnością nie jest sytuacją komfortową i wymaga dużego wysiłku, które nie mogą jednak być uznane za wyjątkowe i niespodziewane.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. A. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej podjętej z jego uchybieniem jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w jego niedochowaniu. Sytuacją prawną, z którą przepis ten wiąże przywrócenie terminu nie może być jakakolwiek postać nienależytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, w tym spraw zainicjowanych przed sądami administracyjnymi. Podjęcie kroków prawnych w celu weryfikacji na drodze sądowoadministracyjnej zapadłych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć organów administracji publicznej wiąże się z koniecznością śledzenia biegu tego postępowania i dochowania ustawowych wymogów warunkujących rozwój postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że osobiste okoliczności dotyczące skarżącej związane ze schorzeniami zdrowotnymi utrudniają monitorowanie przebiegu licznych, wszczętych przez skarżącą postępowań sądowych przed sądem administracyjnym, jednakże skarżąca nie wykazała, aby nagłe pogorszenie stanu zdrowia uniemożliwiło jej w tym wypadku wywiązanie się z ustawowych wymogów zachowania terminu do wniesienia zażalenia.
Tylko z taką sytuacją sąd mógłby wiązać usprawiedliwienie uchybienia terminu procesowego uzasadniające przywrócenie terminu do jego dokonania. Inicjując postępowania sądowe na taką skalę skarżąca musi liczyć się z konsekwencjami w postaci konieczności reagowania na wezwania sądu oraz przestrzegania terminów ustawowych. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie nie dopatrując się powodów do przywrócenia uchybionego terminu, wniosek o przywrócenie tego terminu oddalił.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.