Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Po 635/22, odrzucił zażalenie J.H. i L.H. w sprawie ze skargi J.H. i L.H. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2014 r., nr WOA.7722.140.2014.KR w przedmiocie wznowienia postępowania.
Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
J.H. oraz L.H. skorzystali z prawa do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2022 r. o odrzuceniu skargi z uwagi na jej złożenie prawie osiem lat po upływie terminu do jej wniesienia.
Pismami z dnia 30 grudnia 2022 r., Skarżący zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2022 r. w przedmiocie uiszczenia solidarnie wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Przesyłki kierowane do Skarżących zostały prawidłowo doręczone w dniu 3 stycznia 2023 r.
Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Sąd podniósł, że termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upływał z dniem 10 stycznia 2023 r. W zakreślonym terminie, jak również do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, Skarżący nie uiścili wpisu.
J.H. i L.H. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu nie podniesiono żadnych zarzutów. Nie powołano też argumentacji przemawiającej za trafnością zażalenia. Treść zażalenia sprowadzała się do ponownego wskazywania na zasadność skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należało sprostować zaskarżone postanowienie wraz z uzasadnieniem. Zarówno w sentencji, jak i w jej uzasadnieniu zostało błędnie podane imię Skarżącego. Z akt sądowych oraz administracyjnych, jak również z podpisu złożonego pod treścią skargi wynika, że Skarżącym jest L.H., a nie jak błędnie podano J.H.2.
W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 156 § 3 p.p.s.a., jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może sprostować wyrok pierwszej instancji, gdzie na zasadzie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a.
Wskazane powyżej okoliczności uzasadniały sprostowanie w tym zakresie zaskarżonego postanowienia, jak w pkt 1 sentencji niniejszego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Do zadań Sądu I instancji po wpłynięciu środka odwoławczego należy m.in. zbadanie czy został uiszczony przewidziany prawem wpis. W przypadku, gdy wpis nie został uiszczony, Sąd wzywa do usunięcia braku fiskalnego. Jeśli wskazane uchybienie nie zostanie w wyznaczonym terminie usunięte, Sąd I instancji postanawia na podstawie art. 194 § 1 pkt 7 i 8 p.p.s.a. o odrzuceniu środka odwoławczego. Na postanowienie to przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie Żalący zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu doręczonym w dniu 3 stycznia 2023 r. zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2022 r., wzywającym J.H. i L.H. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 października 2021 r. w kwocie 100 (sto) złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2021r., poz. 535). Jednocześnie zostali oni prawidłowo pouczeni o rygorze niezastosowania się do wezwania.
Zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ewentualne zakończenie postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób korzystny dla Skarżących.
Nieuiszczenie wpisu jest szczególnym rodzajem braku formalnego środka odwoławczego, który powstaje nie z datą jego wniesienia, lecz dopiero gdy Skarżący, pomimo wezwania, nie uiszczą wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Z tego też powodu samodzielną podstawą do odrzucenia zażalenia, w przypadku nieuiszczenia wpisu sądowego jest art. 220 § 3 p.p.s.a., będący przepisem szczególnym względem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w związku z wyżej powołanym art. 197 § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji.