Uzasadnienie
Postanowieniem z 5 listopada 2012 r., II SAB/Gl 51/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił J. G. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie niewykonania decyzji w sprawie rozbiórki budowli.
Wcześniej, postanowieniem z 8 października 2012 r., II SAB/Gl 51/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. G. wskazując, że w istocie nie dotyczyła ona bezczynności organu administracji publicznej, lecz bezczynności podmiotu reprezentującego właściciela obiektu, a tak określony zakres skargi nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Poza tym, decyzja z której skarżący wywodzi obowiązek Wójta nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, bowiem w wyniku zakwestionowania jej, właśnie przez skarżącego, została ona uchylona przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2010 r.
Oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskodawca wraz z żoną zamieszkują w domu, który przepisany został synowi i jego rodzinie. Z nadesłanego dowodu wypłaty oraz polecenia przelewu wynika, że skarżący wraz z żoną pobierają świadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w łącznej wysokości 2.607,84 zł. Przedstawione rachunki związane z opłatami za energię elektryczną, usługi telekomunikacji, gaz i wodę opiewają na łączną kwotę w wysokości 888,22 zł. Skarżący dołączył również kserokopię zaświadczenia lekarskiego z 5 października 2007 r. informującego, że od wielu lat jest leczony w poradni ogólnej ZOZ w K. oraz w wielu poradniach specjalistycznych i wielospecjalistycznych oraz, że wymaga on dalszego stałego leczenia i rehabilitacji.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, sytuacja materialna skarżącego nie jest na tyle ciężka, aby uzasadnionym było zarówno zwolnienie go od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. Pomimo nadesłanego zaświadczenia o stanie zdrowia, skarżący nie wykazał wydatków jakie ponosi z tego tytułu. Stąd wniosek, że sytuacja materialna skarżącego nie jest na tyle ciężka, aby koniecznym było przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ta forma prawa pomocy została przewidziana dla osób znajdujących się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji materialnej, których dochody nie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych.
W zażaleniu skarżący podkreślił, że jest osobą schorowaną i przeznacza duże kwoty w swoim budżecie na leczenie oraz dojazdy do lekarzy i zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze oraz wizyty (1200 zł). Nie stać go na wykupywanie wszystkich recept na lekarstwa. Obecnie oczekuje na zabieg operacyjny ortopedyczny, który wyznaczono na [...] grudnia 2012 r. Ponieważ systematycznie dojeżdża na masaże usprawniające motorykę, korzysta z samochodu (rocznie skarżący przeznacza na ubezpieczenie i przegląd samochodu ok. 900 zł, a na paliwo 2000 zł). Skarżący jest obecnie zadłużony z powodu napraw używanego samochodu. Dołączono również dwie faktury (z 17 stycznia 2012 r. i z 28 kwietnia 2012 r.), po 480 zł, na zakup leków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Prawo pomocy jest wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 cyt. ustawy).
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że uzyskiwane przez skarżącego dochody oraz sytuacja finansowa, przedstawione we wniosku i na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozwalają uznać, że jest on w stanie ponieść koszty postępowania związane ze swoim udziałem w postępowaniu.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.