Uzasadnienie
I. D. (dalej: "Skarżący") pismem z 30 listopada 2017 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do powrotu do kraju pochodzenia.
Postanowieniem z 19 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że Skarżący nie przedstawił uzasadnienia złożonego wniosku, w związku z czym nie uprawdopodobnił on, iż wykonanie decyzji może spowodować skutki wymagane dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył zażalenie, wskazując, że w wyniku powrotu do kraju pochodzenia zagrożone będzie jego prawo do wolności od tortur, bezpieczeństwa osobistego oraz prawo do życia rodzinnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o istnieniu tych niebezpieczeństw.
Stawiane twierdzenia należy uzasadnić stosownymi okolicznościami. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ono wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że powołanie się przez Skarżącego w treści zażalenia na ryzyko bezprawnego zatrzymania go przez organy ścigania w kraju pochodzenia, a związane z tym możliwe naruszenie prawa do wolności od tortur, bezpieczeństwa osobistego oraz prawo do życia rodzinnego nie zostało poparte żadnymi możliwymi do obiektywnego zweryfikowania faktami, co w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala uznać, że przywołane przez Skarżącego następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter spekulatywny. W tym miejscu należy podkreślić, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji mogą być jedynie te okoliczności, które mają charakter realny, a więc ich wystąpienie wskutek wykonania decyzji nie jest oparte jedynie na subiektywnym przeświadczeniu strony odnośnie do przebiegu określonych zdarzeń. Odnotować jednocześnie należy, że Skarżący jest adresatem, znajdującej się w aktach, prawomocnej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2017 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie występuje obawa przed prześladowaniem, a powrót do kraju pochodzenia nie wiąże się z narażeniem na doznanie poważnej krzywdy. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek wskazujących na realny charakter zagrożeń wskazanych w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji.
Mając na uwadze, że Skarżący nie wykazał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.