Uzasadnienie
Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć jednego z uczestników postępowania.
Na postanowienie to zażalenie złożyli W. Ś., S. Ś., S. Ś., Z. B. i S. B. pismem z dnia 13 maja 2005 r. wnosząc o jego uchylenie. W dniu 13 czerwca 2005 r. Sąd podjął postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na wskazanie następców prawnych po zmarłym uczestniku postępowania.
W wyżej opisanych okolicznościach sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż postępowanie w przedmiocie rozpoznania zażalenia stało się bezprzedmiotowe i postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r. umorzył postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)
Pismem z dnia 29 czerwca 2005 r. W. Ś., S. Ś., S. Ś., Z. B. i S. B. złożyli na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2005 r. zażalenie, w którym wnieśli o stwierdzenie jego nieważności ze względu na wypełnienie przesłanki art. 183 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzucili postanowieniu naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie oraz naruszenie art. 194 § 1 oraz 195 § 1 i 2 w/w ustawy, poprzez nieprzesłanie akt sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w sytuacji, gdy właściwym do rozpatrzenia zażalenia był Naczelny Sąd Administracyjny.
Postanowieniem z dnia 19 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie S.B. i Z. B..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne w zakresie zarzutu nieważności postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie – art. 183 § 2 pkt 6, zgodnie z którym nieważność postępowania zachodzi, jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Postępowanie zażaleniowe, podobnie jak postępowanie kasacyjne, toczy się dwuetapowo. W pierwszym etapie wojewódzki sąd administracyjny dokonuje kontroli zażalenia pod kątem jego dopuszczalności, zachowania wymogów formalnych oraz dochowania terminu wniesienia zażalenie (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jeżeli zażalenie nadaje się do rozpoznania wojewódzki sąd administracyjny winien rozważyć, czy istnieje możliwość dokonania autoweryfikacji zaskarżonego postanowienia lub zarządzenia w trybie art. 195 § 2 w/w ustawy. Jeżeli wojewódzki sąd administracyjny nie zamierza dokonać weryfikacji postanowienia we własnym zakresie akta sprawy wraz zażaleniem przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Pierwszy etap postępowania zażaleniowego jaki się toczy przez wojewódzkim sądem administracyjnym ma więc co do zasady charakter formalny poza weryfikacją orzeczenia. Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje natomiast wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu prawa do orzekania czy postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż nie należy to do formalnych przesłanek dopuszczalności zażalenia. Kwestia czy zażalenie stało się bezprzedmiotowe należy już do części merytorycznej postępowania zażaleniowego i może być rozpoznana tylko przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W takiej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2005 r. jako obarczone wadą nieważności (art. 183 § 2 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należało uchylić.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.