Uzasadnienie
Jak podał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, W. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 16 stycznia 2003 r. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uchybienie terminu do wniesienia skargi skarżący uzasadnia stwierdzając, iż nie jest prawnikiem, a skargę złożył bez korzystania z pomocy prawnika. Ponadto, jak podaje skarżący, bezpośrednio po odebraniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze, skarżący otrzymał pismo z Urzędu Miasta w Zielonej Górze, w którym zawarta była propozycja przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności, za częściową odpłatnością. Jak podaje skarżący, wobec przedstawionej mu propozycji - cyt.: "zwątpił w skuteczność składania skargi".
Z akt sprawy nie wynika konkretna data doręczenia skarżącemu decyzji organu II instancji. W odpowiedzi na skargę organ administracyjny podał, że zaskarżona decyzja organu II instancji została wysłana do skarżącego w dniu 20 stycznia 2003 r. Z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że zaskarżoną decyzję skarżący odebrał jeszcze w miesiącu styczniu 2003 r. Jak bowiem twierdzi skarżący, bezpośrednio po wydaniu decyzji przez organ II instancji otrzymał pismo z dnia 22 stycznia 2003 r. z Urzędu Miasta. Z relacji skarżącego wynika, że wobec treści pisma z Urzędu Miasta zaniechał wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co świadczy o tym, że już wówczas skarżący znał treść decyzji, którą obecnie skarży.
Skargę na przedmiotową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 16 stycznia 2003r, skarżący złożył w dniu 27 stycznia 2006 r.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji, przy czym jak wynika z okoliczności tejże sprawy uchybienie to wynosiło trzy lata. W cytowanym przepisie art. 86 § 1 p.p.s.a. podkreśla się, że niezachowanie terminu do dokonania określonej czynności prawnej, nie może być przez stronę zawinione. Strona we wniosku o przywrócenie terminu winna wykazać brak winy w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności prawnej. W niniejszej sprawie, skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.
Skarżący stwierdza, że wobec treści pisma jakie otrzymał z Urzędu Miasta, uznał że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie będzie skuteczne. Subiektywne odczucie strony co do skuteczności skargi nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Nadto jak wnika z treści art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Przepis ten jest jedną z instytucji chroniących trwałość decyzji administracyjnych. Z treści wniosku skarżącego o przywrócenie terminu nie wynika, aby w danej sprawie zachodził przypadek wyjątkowy, uzasadniający przywrócenie terminu, pomimo upływu ponad jednego roku od uchybionego terminu. W świetle przytoczonego przepisu, jedynie sytuacje wyjątkowe uzasadniają przywrócenie terminu, po upływie tak znacznego okresu czasu.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 lipca 2006 r. W. S. złożył zażalenie.
Skarżący podniósł, iż nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 16 stycznia 2003 r. ponieważ przesyłkę listową zawierającą tą decyzję odebrał syn M. S. w dniu 22 stycznia 2003 r. W dniu tym skarżący pełnił służbę jako ochraniarz i nie był obecny w domu. Syn w tym dniu wyjechał na delegację, z której wrócił około 25 lutego 2003 r. i wówczas dopiero przekazał mu tą decyzję. Minęło już wówczas ponad 30 dni i dlatego skarżący nie złożył skargi. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze nie było pouczenia o możliwości przywrócenia terminu na złożenie skarg. Dlatego skarżący nie złożył wówczas wniosku o przywrócenie terminu na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. O możliwości złożenia wniosku dowiedział się dopiero na początku 2006 r. od znajomego prawnika.
W związku z powyższym W. S. wniósł o:
- 1. o zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze, względnie
- 2. o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
W myśl natomiast art. 87 § 5 w/w ustawy - po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazał aby w jego przypadku zachodził wyjątkowy przypadek, który uzasadniałby przywrócenie terminu.
Jak wynika z pism skarżącego przedmiotową decyzję odebrał on najpóźniej w lutym 2003 r. Przy czym z wniosku o przywrócenie terminu wynikałoby, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, iż skarżący dobrowolnie zrezygnował ze złożenia skargi. Natomiast w zażaleniu skarżący podał, że przyczyną niezłożenia skargi w terminie stało się zbyt późne przekazanie odebranej przez syna decyzji skarżącemu. Niezależnie od kwestii, która z podanych przyczyn niezłożenia przez W. S. skargi zasługuje na wiarygodność należy zauważyć, iż skarżący nie wyjaśnił dlaczego nie złożył wniosku o przywrócenie terminu bezpośrednio po otrzymaniu decyzji nie zaś dopiero po trzech latach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż przywrócenie terminu w niniejszej sprawie nie byłoby zasadne biorąc pod uwagę zwłaszcza okres tego uchybienia (trzy lata) oraz treść przepisu art. 87 § 5 w/w ustawy.
W takiej sytuacji należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. prawidłowo zaskarżonym postanowieniem oddalił wniosek W. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.