Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek B. i M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Cytując przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd I instancji stwierdził, iż skarżący wnieśli o, wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 maja 2005 r. utrzymującej w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r., która to odmawiała uchylenia innej decyzji tego organu z dnia 6 grudnia 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kościerzynie z dnia 19.10.2000r. nakazującą B. i M. G. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego pełniącego funkcję letniskową wraz z tarasem znajdującego się na działce nr 259 położonej w Borsku.
W niniejszej sprawie jednakże skarżący nie wykazali, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy, mogą zaistnieć w wypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący w swym wystąpieniu ograniczyli się jedynie do stwierdzenia, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody, a szkodliwość istniejącego obecnie stanu faktycznego jest nieznaczna.
W świetle powyższego, oceniając czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. W przedmiotowym wniosku nie wykazano bowiem w dostatecznym stopniu, że istotnie zachodzą takie przesłanki, zaś sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie tego rodzaju wniosku.
W zażaleniu na to postanowienie B. i M. G. zarzucili naruszenie cytowanego przepisu Prawa, a nadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia bowiem z treści uzasadnienia nie wynika by Sąd w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zawartego w pkt 1 uzasadnienia skargi, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że skarżący powołali się na możliwość wyrządzenia szkody nie wykazując, że mogą one zaistnieć. Wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie w całości złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 maja 2005r. wydanej w sprawie [...].
Zdaniem skarżących nie jest uzasadnionym stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jakoby skarżący nie wykazali, że rozbiórka obiektu budowlanego - domku letniskowego nie stanowi znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Jest logicznym, że rozebranie w całości wybudowanego domku letniskowego stanowi jego unicestwienie. Nie ma tutaj znaczenia jaką wartość materialną przedstawia ten domek. W odmiennym rozumowaniu skarżący winni przedstawić szacunek rzeczoznawcy, co w tej sprawie nie jest koniecznym, a powiększałoby jedynie rozmiar szkody. Jest także logicznym, że odtworzenie tego domku w przypadku słuszności skargi, pogłębiłby rozmiar szkody albowiem wymagałoby to poniesienia kosztów ponownego wybudowania od podstaw tego domku, co odmiennie od obecnego stanu faktycznego rzeczywiście stanowiłoby wznoszenie nowego obiektu budowlanego, a zatem wiązałoby się z koniecznością wszczęcia całej procedury przewidzianej przepisami prawa budowlanego.
Tymczasem jak wynika z treści zaskarżonych obu decyzji administracyjnych, obecnie na tym terenie nie jest dopuszczalne lokalizowanie nowych obiektów budowlanych. Zatem logicznym jest, że po rozebraniu niemożliwym byłoby ponowne zgodne z prawem wzniesienie obiektu budowlanego w tym miejscu, co bez wątpienia stanowi o istnieniu przesłanki określonej w przywołanym przepisie jako "... trudne do odwrócenia skutki."
Skarżący w punkcie pierwszym uzasadnienia skargi wskazali dalej idące okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji pisząc: "Sporne obiekty nie stanowią zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego, jak również nie zagrażają katastrofą, a społeczna szkodliwość jest nieznaczna, są wkomponowane w otoczenie starego i młodego drzewostanu oraz mają wysokość jednej płaskodachowej kondygnacji.
Obecnie rozbiórka istniejącego od co najmniej 10-lat obiektu pozbawi skarżących bezpowrotnie obiektu budowlanego, który gdyby posadowiony był - podobnie jak inne obiekty na terenie ośrodka wczasowego - nie stanowiłby przedmiotu zainteresowania organu nadzoru budowlanego.
Nadto wobec utraty mocy obowiązującej planu zagospodarowania przestrzennego gminy Karsin uchwalonego w 1991 roku oraz treści uchwalonego w 2001 roku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy Karsin, teren ten przewidziany jest jako teren rekreacyjny z zabudową letniskową. Natomiast spór administracyjny powinien przesądzić, wobec podniesionych zarzutów naruszenia prawa materialnego, czy wobec obiektu budowlanego skarżących ma zastosowanie 5-letni okres niepozwalający na zastosowanie nakazu rozbiórki. Stąd do czasu sądowego przesądzenia tego zagadnienia, wykonanie rozbiórki wywołałoby trudne do odwrócenia skutki."
Zatem wywiedzione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, że skarżący nie wykazali okoliczności objętych dyspozycją ąrt.61 § 3 przywołanej ustawy nie jest adekwatne: Sąd natomiast nie odniósł się merytorycznie do wskazanych przez skarżących okoliczności. Zatem nie dokonał merytorycznej oceny, a ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia braku formalnego, które to stwierdzenie zdaniem skarżących nie jest uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przepis art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został tak sformułowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wymienione istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien więc wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji grozi znaczną szkodą bądź trudnymi do odwrócenia skutkami.
Zdaniem Sądu I instancji konkretyzacja tych nieostrych pojęć we wniosku skarżących nie znalazła dostatecznego naświetlenia.
Można przy tym przyjąć, że wniosek skarżących o ochronę tymczasową miałby się opierać także na tych samych przesłankach, co i skarga na decyzję ostateczną, czyli jej sprzeczności z przepisami prawa. Jednakże podnoszona w skardze niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem odrębnej oceny Sądu I instancji i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 cytowanego Prawa to dwie różne instytucje prawne. O ile bowiem pierwsza jest celem postępowania sądowoadministracyjnego to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję Sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.
Obok tego jednakże istotne jest, że skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a ta jest decyzją odmowną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym natomiast utrwaliło się zapatrywanie, że odmowa może dotyczyć jedynie orzeczeń pozytywnych. Skoro decyzja kwestionowana nie należy do tego rodzaju orzeczeń odmowa wstrzymania jej wykonania nie jest niezasadna.
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 cytowanego Prawa.