Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uiszczenie kwoty 362.075 zł może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia dla niego skutki. Biorąc pod uwagę odpisy rachunku zysków i strat za lata 2014-2015 i za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r. oraz odpisy bilansu za te same okresy. Sąd uznał, że Skarżący nie jest niewypłacalny. Uznał, że brak jest uzasadnionych danych, aby przyjąć, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji stał się niewypłacalny. Z wyżej wskazanych dokumentów Sąd przyjął, że wnioskodawca posiada stabilną sytuację finansową. W latach 2013-2015, i to przy dużych nakładach na środki trwałe w roku 2015, uzyskał zysk netto odpowiednio w wysokości 155.851,91 zł, 113.506,44 zł i 352.926,93 zł, zaś za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r., także przy dużych nakładach na środki trwałe, zysk netto wyniósł 771.954,82 zł. Za te okresy również aktywa i pasywa były zrównoważone.
Ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji nie powinno więc doprowadzić do ogłoszenia upadłości spółki, a w konsekwencji jej likwidacji. W przypadku zaś korzystnego dla wnioskodawcy wyniku sprawy (np. po uchyleniu zaskarżonej decyzji) nastąpiłby zwrot uiszczonej kary. Sąd wskazał, że dane zawarte w bilansach wskazują na intensywny rozwój spółki, dokonującej znacznych nakładów na środki trwałe w latach 2015-2016. Orzeczenie przez organ I instancji kary pieniężnej już w 2014 r. powinno być brane pod uwagę przy planowaniu dalszej działalności.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła spółka B.-B. sp. z o.o. w [...] podnosząc naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i art. 197 § 2 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i ogólnikowe odniesienie się do sytuacji finansowej spółki, nie przedstawienie w uzasadnieniu na jakiej podstawie Sąd uznał, że spółka jest w dobrej kondycji finansowej, nie odniesienie się do całości przedłożonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie poczynionych przez spółkę w roku 2015 i 2016 wydatków inwestycyjnych, których to spółka nie mogła ująć w kosztach,
- - art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, albowiem aktywa i pasywa spółki pozornie się równoważą, jednakże skala zobowiązań w roku 2015 i 2016 była na tyle duża, że koszty jakie poniosła spółka na skutek zaciągnięcia tych zobowiązań po ujęciu kary przewyższają jej aktywa. Spółka wskazała, że sytuacja rysująca się w rachunku zysków i strat oraz w bilansie nie obrazuje realnej sytuacji spółki, bowiem w roku 2015 i 2016 nie mogła ująć w kosztach spółki poczynionych wydatków inwestycyjnych, gdyż zostały dokonane na zakup urządzeń i ruchomości zaliczonych do środków trwałych. Podniosła, że natychmiastowe uiszczenie kary w kwocie 362.075 zł będzie wiązało się z utratą płynności finansowej w obsłudze bieżących zobowiązań, co w dalszej konsekwencji doprowadziłoby do wypowiedzenia umów leasingowych i kredytowych przez banki, a która to sytuacja skutkowałaby likwidacją spółki.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający i prawidłowy sposób złożony przez skarżącą spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatem chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Nie trafny jest też zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – zwany dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że sytuacja finansowa skarżącej jest na tyle dobra, że ewentualne uiszczenie kwoty 362.075 zł nie postawi skarżącej w stan niewypłacalności, czy też upadłości. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd I instancji wskazał, że takie założenie uzasadniają przedłożone: odpisy rachunku zysków i strat za lata 2014-2015 i za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r. oraz odpisy bilansu za te same okresy. Dokumenty te wskazują na korzystne rokowania finansowe skarżącej. Z dokumentów wynika, że z każdym rokiem sytuacja skarżącego jest korzystniejsza.
Ponadto prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że w latach 2013-2015, i to przy dużych nakładach na środki trwałe w roku 2015, uzyskał on zysk netto odpowiednio w wysokości 155.851,91 zł, 113.506,44 zł i 352.926,93 zł, zaś za okres od 1 stycznia 2016 r. do 30 września 2016 r., także przy dużych nakładach na środki trwałe, zysk netto wyniósł 771.954,82 zł. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo i precyzyjnie odniósł się do sytuacji finansowej skarżącego w kontekście nałożonej na niego kary. Uiszczenie kary opiewającej na kwotę 362.075 zł stanowi połowę zysku netto skarżącej, uzyskanego w 2016 r., Zatem skarżąca posiada środki na uiszczenie kary oraz na dalsze jej funkcjonowanie w obrocie gospodarczym.
Twierdzenia skarżącej w kwestii pominięcia przez Sąd I instancji poczynionych przez spółkę w roku 2015 i 2016 wydatków inwestycyjnych, których to spółka nie mogła ująć w kosztach jest nietrafne. Nie jest rzeczą Sądu wyszukiwać i selekcjonować za stronę konkretnych wydatków i kosztów skarżącej. Skoro skarżąca jak sama wskazuje, nie mogła ująć ich w kosztach, to niezasadne jest wywodzenie, aby Sąd "domyślał się" i samodzielnie wyszukiwał korzystnych dla skarżącej dokumentów.
Ponadto rację ma Sąd I instancji, że orzeczenie przez organ I instancji znacznej kary pieniężnej w 2014 r. powinno być brane pod uwagę przy planowaniu dalszej działalności przez skarżącą.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.