Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2017 r. referendarz sądowy odmówił J.H. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Na skutek złożonego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 28 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. H. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z przedstawionego przez skarżącego opisu stanu majątkowego nie wynika, że sytuacja J. H. jest na tyle trudna, aby kwalifikowała do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zdaniem Sądu przedstawione informacje są niepełne i niewystarczające dla ustalenia faktycznych możliwości finansowych skarżącego. Wnioskodawca nie wyjaśnił z jakich powodów obecnie nie posiada gospodarstwa rolnego w kontekście powziętej przez sąd informacji z urzędu, że skarżący posiada grunty rolne o pow. ok. 5,90 ha, które nie są przez nikogo użytkowane i są zarośnięte samosiejkami.
Dodatkowo Sąd wskazał, że wnioskodawca nie wyjaśnił w jaki sposób kwota z ewentualnej sprzedaży nieruchomości została wydatkowana. Wprawdzie Sąd przyznał, że uzyskiwana przez wnioskodawcę kwota dochodów w kwocie 1.320 zł 25 gr. nie jest wysoka, jednak okoliczności złożonego wniosku nie pozwalają uznać, że uiszczenie przez skarżącego kosztów postępowania przekracza jego możliwości płatnicze.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. H. podnosząc, że zaskarżone postanowienie przytacza w całości fałszywe fakty i nie wskazuje żadnego dowodu, że są one prawdziwe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
J. H. złożył skargę do WSA w dniu 26 lutego 2015 r., zatem NSA rozpoznało zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy na podstawie przepisu art. 260 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. (Dz.U. 2012 poz. 270).
Zdaniem NSA, J. H. w zażaleniu nie przytoczył żadnych konkretnych argumentów w celu obalenia zaskarżonego postanowienia. Nie poparł też złożonego zażalenia żadnymi konkretnymi faktami w celu wykazania, że zaskarżone postanowienia jest nieprawidłowe. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w istocie nie odnosi się do ustaleń i rozważań poczynionych przez Sąd I instancji, a zawiera wyłącznie nieuzasadnione i ogólnikowe przekonanie strony o "przytoczeniu fałszywych faktów" przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.