Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 386/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) we Wrocławiu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej nakazującej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że [...] wniosła do WSA we Wrocławiu skargę na decyzję DWINB we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2017r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Wrocławia z dnia [...] stycznia 2017 r. o odmowie zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], którą nakazano Wspólnocie usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy ul. [...] – w zakresie terminu wykonania robót wskazanych w pkt 5 sentencji decyzji.
W skardze zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...], wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wydanie orzeczenia wstrzymującego wykonanie przedmiotowej decyzji do czasu rozpoznania przez sąd skargi Wspólnoty. Jednocześnie skarżąca wnosi o wstrzymanie przez WSA wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.
Zdaniem skarżącej skutki niewstrzymania wykonania decyzji DWINB, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zmiany (wydłużenia) terminu na wykonanie obowiązków polegających na usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego budynku, w konsekwencji doprowadzą do stanu technicznego niekorzystnego dla skarżącej, w oczywisty sposób obligującego ją do stosownego działania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; "Ppsa") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, co równie słusznie eksponował sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Objęta skargą w niniejszej sprawie decyzja DWINB do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 Ppsa, gdyż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne.
Trafnie tym samym wskazał sąd pierwszej instancji, że skarżona decyzja z uwagi na jej charakter nie uzasadnia jej wstrzymania. W decyzji takiej nie można, bowiem odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Stwierdzić również trzeba, że co prawda konstrukcja art. 61 § 3 Ppsa daje sądowi administracyjnemu uprawnienie do wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc i tych wydanych w postępowaniu zwykłym, jednak wymaga to złożenia przez skarżącą stosownego wniosku i uprawdopodobnienia wystąpienia ww. niebezpieczeństw. Orzekanie w tym przedmiocie jest również możliwe tylko, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to w niniejszej sprawie słusznie wykluczono w pierwszej kolejności. Ponieważ prawidłowość oceny zaprezentowanej przez sąd pierwszej instancji nie została skutecznie podważona w rozpoznawanym zażaleniu, środek ten jako bezzasadny podlegał oddaleniu.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że skarżąca Wspólnota w ogóle nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tymczasem to na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.