Uzasadnienie
II OZ 1167 / 12
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu R. R. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ciechanowie z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2012 r., którą to decyzją umorzono postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości S. dla inwestycji polegającej na budowie dwóch kurników o obsadzie 42000 sztuk kur niosek każdy w systemie chowu klatkowego, budowie sortowni jaj wraz z budową obiektów towarzyszących.
Podejmując skarżone rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że z konstrukcji art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przedmiotowa decyzja ma charakter deklaratoryjny, to znaczy, że z punktu widzenia zagospodarowania terenu stwierdza jedynie istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego. Określa podstawowe parametry, dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które poprzedzają wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest, zatem aktem upoważniającym do rozpoczęcia czy kontynuowania inwestycji.
Wydanie przez organ administracji decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów. Z tego powodu decyzja ta nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się do podniesionego we wniosku argumentu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki prawne w postaci rozpoczęcia inwestycji po uzyskaniu pozwolenia na budowę, Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma charakter odrębny, w którym strona skarżąca będzie mogła zgłaszać stosowne wnioski procesowe.
Mając na uwadze powyżej opisany charakter zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania kwestionowanej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. i orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie z wnioskiem o jego zmianę złożył R. R. We wniesionym zażaleniu strona przyznała, iż ma świadomość, że decyzja o warunkach zabudowy nie nadaje się do wykonania, jednak daje dalsze uprawnienie do ubiegania się o pozwolenie na budowę i obawia się, że "mogą być wykonywane działania faktyczne, które będą interpretowane na korzyść osoby, która stara się o pozwolenie na budowę".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest bezzasadne.
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja, której przedmiot stanowi umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, nie podlega wykonaniu. Oceny tej nie kwestionował również sam skarżący, podzielając ją wprost w treści zażalenia. Jednakże wbrew intencjom skarżącego podkreślić trzeba, iż już samo to stwierdzenie uniemożliwiało udzielenie mu ochrony tymczasowej w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na co zresztą wskazywał również Sąd pierwszej instancji w konkluzji swojego uzasadnienia. Bez wpływu na zasadność tego stanowiska pozostawały zaś wskazywane w treści rozpoznawanego zażalenia obawy, których zresztą w żaden sposób nie sprecyzowano ani nie powiązano z przedmiotem niniejszej sprawy, tj. umorzeniem postępowania nieważnościowego. Argumentu takiego nie mogła również stanowić opinia skarżącego, iż "w sprawie nie powinny być wydane warunki zabudowy (...)", gdyż nie mogła ona zostać oceniona na obecnym etapie postępowania.
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł o oddalaniu rozpoznawanego zażalenia.