Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Po 825/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił K. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podał, że z kserokopii zeznań podatkowych wynika, że skarżący z małżonką dokonywali wydatków uprawniających do odliczenia od dochodu (przychodu) lub od podatku, które w roku 2004 wyniosły łącznie 12.972,15 zł. Skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości – lokalowej o powierzchni 53m2 oraz gruntowej zabudowanej niezasiedlonym budynkiem mieszkalnym o pow. 60 m2. Posiada samochód osobowy marki Daewoo Lanos wyprodukowany w 1999r. Skarżący prowadzi z żoną wspólne gospodarstwo domowe, przy czym na utrzymaniu mają czworo dzieci w wieku 2, 6, 12 i 18 lat. Źródłami dochodu rodziny są wynagrodzenie za pracę M. P. w kwocie 1.496,76zł netto miesięcznie oraz świadczenie pielęgnacyjne pobierane na dziecko w kwocie 420 zł. W ocenie Sądu skarżący nie udokumentował wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, mieszkania oraz kosztami leczenia dziecka.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący podnosząc, że Sąd I instancji źle ocenił jego sytuację finansową. W uzasadnieniu Sąd celowo pominął pewne kwoty mające znaczenie w rozstrzyganiu wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. Należy też podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.
W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącego i biorąc po uwagę jego dochody i możliwości finansowe, ocenił, że poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza jego możliwości finansowych. Ocenie tej nie można zarzucić, że jest niesłuszna.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.