Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze skargi I. K. i J. K. wstrzymał wykonanie skarżonej decyzji Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu z dnia [...] maja 2015 r., nakazującej skarżącym wykonanie rozbiórki samowolnie pobudowanego namiotu halowego o wym. 8 m x 10 m, położonego na terenie posesji przy ul. [...] w T., od strony ul. C. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, składając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji skarżący podnieśli, że w przypadku jej realizacji dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody poprzez faktyczne zamknięcie zakładu pracy i utratę zatrudnienia z dnia na dzień przez kilkanaście osób. Spowoduje to diametralne pogorszenie stanu życia rodzin kilkunastu pracowników zakładu pracy.
Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji, cytując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) uznał, że wniosek zasługuje na uwzględnienie, bowiem przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nakaz rozbiórki, a – jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 276/05 - rozbiórka obiektu budowlanego w większości przypadków powoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ zrealizowanie na nowo takiego obiektu zazwyczaj wiąże się ze stosunkowo dużymi nakładami, nawet jeśli nie finansowymi, to nakładami siły czy organizacyjnymi.
Niezależnie, zatem od wartości zniszczonych w wyniku rozbiórki elementów – przywrócenie stanu poprzedniego obiektu, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, poprzez ponowną jego realizację – będzie wymagało niewątpliwie poniesienia przez skarżącego znacznego nakładu pracy.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył C. C. Uczestnik postępowania zakwestionował twierdzenia dotyczące kosztów rozebrania (dwóch) namiotów, utraty stanowisk pracy oraz podkreślił, że obecnie przekroczone są wszelkie normy odnośnie funkcjonowania zakładu obróbki metalowej.
Odpowiedź na zażalenie złożyli skarżący I. K. i J. K., podważając prawidłowość argumentacji zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając niniejsze zażalenie, należy ocenić stanowisko Sądu pierwszej instancji jako przedwczesne. Nie można, bowiem z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji rozbiórkowej prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. Skarżący we wniosku nie wykazali w żaden sposób, jaki jest związek pomiędzy wykonaniem przedmiotowej rozbiórki, a zamknięciem prowadzonego zakładu pracy, szczególnie w nawiązaniu do sposobu wykorzystania tego namiotu, jego niezbędności dla dalszego funkcjonowania zakładu oraz niemożności jego zastąpienia innymi obiektami tego zakładu. Sam wniosek i okoliczności w nim przedstawione nie zostały poparte żadnymi dokumentami mającymi uprawdopodabniać twierdzenia w nim zawarte.
Zauważyć przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji w sposób lakoniczny odniósł się do przywołanych tam okoliczności nie dokonując ich rzetelnej i wyczerpującej oceny pozwalającej na stwierdzenie, iż istotnie przemawiały one za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenia inwestorom znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
W takim stanie sprawy rzeczą Sądu pierwszej instancji będzie w pierwszej kolejności dokonanie oceny samego wniosku, co do podniesionych w nim okoliczności oraz ich uprawdopodobnienia. Następnie Sąd ten dokona oceny wystąpienia przesłanek wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z uwagi także na konstrukcję i wymiary przedmiotowego namiotu halowego.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.