Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło w części decyzję Burmistrza Nowogardu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o ustaleniu na rzecz Gminy Osina lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie świetlicy wiejskiej wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie działki nr [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina Osina i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy, natomiast w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W dniu 30 czerwca 2014 r. H. J. i J. J. powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez utrudnienie dojazdu do ich gospodarstwa rolnego i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku, gdyby świetlica na działce nr [...] została wybudowana. Zdaniem skarżących, wybudowanie świetlicy zagrodzi im drogę do ubiegania się o kupno gruntu, który został skomunalizowany właśnie w celu sprzedaży, bowiem planowana zabudowa z pewnością przekroczy wartość gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 września 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że materioprawnych skutków nie wywołuje decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż nie podlega ona wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie skarżonej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. To, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji lokalizacyjnej, nie oznacza wcale, iż utrzymana częściowo zaskarżoną decyzją w mocy, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Wskazane przez skarżących niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wystąpić może dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże decyzja w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i dopiero w przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego, może zostać wstrzymane jej wykonanie.
Pismem z dnia 15 września 2014 r. J. J. i H. J. wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 3 września 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem ochrony tymczasowej, jak się powszechnie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Do tego rodzaju aktów nie należy decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nie uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych. Wprawdzie decyzja ostateczna ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, stanowi, jak trafnie zauważył skarżący, podstawę do dalszego procedowania, czyli ubiegania się inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę, jednakże nie może to uzasadniać udzielenia ochrony tymczasowej. Okoliczność, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę nie oznacza bowiem, że decyzja tego rodzaju podlega wykonaniu, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Skutki tego rodzaju może wywołać dopiero, podlegająca wykonaniu, decyzja pozwalająca na budowę, która uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.
W takiej sytuacji należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 września 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] maja 2014 r., w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jako nie posiadającej przymiotu wykonalności.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.