Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku S. S.A. z siedzibą w Warszawie (dalej: spółka) w sprawie ze skargi spółki na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Sąd wskazał, że rozpoznawany wniosek dotyczy decyzji, którą organ administracji architektoniczno-budowlanej wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych. W ocenie Sądu decyzja o wniesieniu sprzeciwu nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, a jej charakter prawny jest bardzo zbliżony do rozstrzygnięć odmownych, ponieważ decyzja ta oznacza, że jej adresat będzie musiał powstrzymać się od wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Zdaniem Sądu, w związku z tym, że zaskarżona decyzja nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być uwzględniony.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła S. S.A. z siedzibą w Warszawie przedstawiając stan faktyczny i okoliczności sprawy oraz podnosząc argumentację, zawartą również w skardze, dotyczącą kwestii zasadności uchylenia zaskarżonej decyzji. W zażaleniu podkreślono, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "znajduje oparcie zarówno w powołanym stanie faktycznym jak i w okolicznościach sprawy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, jedynie w związku ze spełnieniem określonych przesłanek. Obowiązek wykazania zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. A zatem to wnioskodawca powinien wskazać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i uzasadnić to żądanie.
Sąd nie może domyślać się intencji strony, ani orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie całokształtu akt sprawy. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. Ponadto podkreślenia wymaga, że zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie sądów administracyjnych linią orzeczniczą, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, tzn. powodujące w sposób dobrowolny lub w trybie przymusu państwowego (egzekucji) doprowadzenie do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie.
W konsekwencji nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania działania lub nakaz znoszenia zachowania innych.
W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, nie podlega wykonaniu. Decyzją tą organ nie nałożył na stronę obowiązku podjęcia czynności, ani także nie nakazał zaprzestania wykonywania określonych działań. Zaskarżona decyzja nie rodzi po stronie skarżącej spółki żadnych uprawnień, ani obowiązków. Stanowi ona jedynie formalny wyraz nieistnienia w niniejszej sprawie dorozumianej zgody na podjęcie wskazanych w zgłoszeniu prac, co w rezultacie powoduje, że spółka nie może rozpocząć zaplanowanych przez siebie działań, nie jest jednak nakazem zaprzestania wykonywania wskazanych w zgłoszeniu robót.
Tym samym nie można uznać, że decyzja ta wywiera skutki materialnoprawne, a w rezultacie zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że decyzja ta nie podlega wykonaniu i nie jest możliwym wstrzymanie jej wykonania. W zażaleniu skarżąca podniosła argumentację dotyczącą zasadności skargi, która z oczywistych względów, nie może być brana pod uwagę przy rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo podkreślić wypada, że ani we wniosku, ani w rozpoznawanym zażaleniu strona nie wskazała w jaki sposób zaskarżona decyzja powodować miałaby powstanie po stronie spółki znacznych strat lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.