Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Wr 465/09 wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że w omawianej sprawie skarżąca została wymeldowana z lokalu, w którym dwa pokoje z używalnością kuchni, łazienki i przedpokoju Sąd przydzielił skarżącej na zasadzie quo ad usum, a ponadto jest ona współwłaścicielem tego lokalu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji okoliczności te przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie od powyższego postanowienia złożył J. B. i kwestionując zasadność przedmiotowego rozstrzygnięcia wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest dokonanie oceny, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo zastosował art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględniając wniosek skarżącej J. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego.
Powołany powyżej przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie ocenił przesłanek wynikających z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Odniesienie się mianowicie do faktów wymeldowania skarżącej z lokalu, w którym dwa pokoje z używalnością kuchni, łazienki i przedpokoju Sąd przydzielił skarżącej na zasadzie quo ad usum, oraz tego, że J. B. jest współwłaścicielem tego lokalu, stanowi jedynie przywołanie okoliczności faktycznych sprawy i nie wskazuje na zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny czy skarżąca wykazała we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.