Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. oddalił wnioski A. Z. z dnia 27 marca 2014 r. oraz z dnia 12 stycznia 2015 r. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I. instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. A. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2013 r., Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwała A. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi.
Następnie skarżący wystąpił na urzędowym formularzu z wnioskiem o zwolnienie go od kosztów sądowych w całości.
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. Sąd I. instancji odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego prawa pomocy wobec nieujawnienia źródła utrzymania siebie i źródła finansowania ponoszonych wydatków.
Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II OZ 776/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 4 października 2013 r., w związku z ww. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 22 marca 2013 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. WSA w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy z tych samych powodów jak poprzednio. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 102/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na to postanowienie.
W związku z tym skarżący został ponownie wezwany do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi w zawitym terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do wykonania zarządzenia, a zatem do uiszczenia wpisu od skargi zostało skarżącemu doręczone w dniu 24 marca 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął 31 marca 2014 r.
W wyznaczonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, ale złożył kolejny wniosek z dnia 27 marca 2014 r. o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. Sąd I. instancji odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie warunków zabudowy.
Pismem z dnia 12 stycznia 2015r. A. Z. wniósł skargę kasacyjną, od ww. postanowienia Sądu z dnia 23 grudnia 2014 r. W tym samym dniu złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych w całości i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. Sąd I. instancji oddalił powyższe wnioski A. Z. z dnia 27 marca 2014 r. oraz z dnia 12 stycznia 2015 r. w zakresie prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I. instancji stwierdził, że A. Z., wnosząc po raz kolejny o przyznanie prawa pomocy nie wykazał okoliczności, które uzasadniałaby zmianę postanowienia Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. Treść złożonych oświadczeń nie daje podstaw do pozytywnego rozpoznania żądania skarżącego.
Zażalenie od ww. postanowienia zostało sporządzone i wniesione osobiście przez A. Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
W przedmiotowym postępowaniu dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy istotne znaczenie ma okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie:
- - postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych,
- - postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio postanowieniami z dnia 24 września 2013 r. oraz z dnia 4 lutego 2014 r. oddalił zażalenia na powyższe postanowienia.
W związku z powyższym w sprawie znajdzie zastosowanie przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a."), który stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Wskazać należy, że przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć zarówno zmiany stanu faktycznego jak i prawnego, uzasadniające zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy, którego przyznania prawomocnie odmówiono, zmiany musiałyby być tego rodzaju, żeby w ich świetle przyznanie prawa pomocy stało się uzasadnione. Musiałyby to zatem być zmiany polegające na pogorszeniu sytuacji materialnej wnioskodawcy. Podkreślić ponadto należy, że z konstrukcji przepisu art. 246 p.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jej sytuacja ekonomiczna uzasadniania przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bądź też nastąpiła zmiana tej sytuacji w stopniu uzasadniającym przyznanie jej prawa pomocy pomimo poprzedniej negatywnej oceny zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt. I OZ 1227/13).
Oceniając ponowne wnioski A. Z. o przyznanie prawa pomocy uznać należy, że skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Zgodzić należy się z Sądem I. instancji, że skarżący nie uzupełnił swoich wyjaśnień w zakresie swojej sytuacji majątkowej pomimo, iż we wcześniejszych postępowaniach w zakresie prawa pomocy zwracano mu uwagę na potrzebę rzetelnego zobrazowania sytuacji majątkowej, dochodowej i rodzinnej. Brak natomiast powołania się na nowe okoliczności jak również dalsze uchylanie się w zakresie przedstawienia dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, skutkuje brakiem możliwości zmiany dotychczasowego stanowiska w kwestii przyznania prawa pomocy.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.