Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1930/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi H.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd zacytował przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", a następnie wskazał, że analiza skargi prowadzi do wniosku, iż skarżący nie zawarł w niej uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bowiem zarzuty skarżącego skierowane są przeciwko zaskarżonej decyzji i dotyczą kwestii merytorycznych. Tymczasem samo złożenie skargi i zawarcie w niej wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie jest wystarczające, gdyż skarżący winien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., w szczególności w jaki sposób i z jakich zdarzeń powstanie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro merytoryczne zarzuty zawarte w skardze nie są tożsame z przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., to zdaniem Sądu należało uznać, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie został opatrzony stosownym uzasadnieniem.
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, iż "nie będę ukrywał, że w przypadku tego rodzaju decyzji bardzo trudno jest wykazać powyższe przesłanki". Bowiem pozbawienie skarżącego prawa do polowania trudno jest rozpatrywać w kategorii wyrządzenia przez nią niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania przez nią trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże skarżący wniósł o uwzględnienie, iż pozwolenie na broń palną myśliwską posiada od 20 lat, ma ona dla niego wartość nie tylko materialną, ale i emocjonalną. Zaś wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącego tych praw. Wskazał także, że zdeponowanie broni we właściwej miejscowo KPW jest bardzo kosztowne. Zatem konsekwencją wydania ostatecznej decyzji będzie konieczność sprzedania broni.
W odpowiedzi na zażalenie organ wniósł o jego oddalenie w całości jako niezasadnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako nieposiadające usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zostały wskazane, zatem postanowienie Sądu pierwszej instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za odpowiadające prawu.
Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzją zostało skarżącemu cofnięte pozwolenie na broń palną myśliwską. Należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on praktycznie żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto wskazane przez skarżącego okoliczności w zażaleniu nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O ile bowiem myślistwo jest pasją skarżącego, to konieczność zrezygnowania z tej pasji w związku z cofnięciem uprawnienia do posiadania broni palnej myśliwskiej, nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństw o których mowa we ww. przepisie. Za zastosowaniem ochrony tymczasowej nie może także zdecydować argument skarżącego, iż w związku z wysokimi kosztami przechowywania broni skarżący zmuszony będzie do jej sprzedaży, tym bardziej, że skarżący nie podał wysokości tych kosztów w kontekście swojej sytuacji materialnej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.