Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił A. R. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca wezwaniem z dnia 17 maja 2005 r. zobowiązana została przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi w terminie siedmiu dni poprzez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 500,- złotych oraz poprzez, nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 20 maja 2005 r., a zatem termin do jego wykonania upływał z dniem 27 maja 2005 r.
W dniu 22 maja 2005 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2005 r. wniosek został uwzględniony w części dotyczącej zwolnienia od wpisu od skargi.
Wobec nie uzupełnienia w terminie braku skargi, postanowieniem z dnia 27 lipca 2005 r. Sąd odrzucił skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odpis tego postanowienia doręczony został skarżącej w dniu 18 sierpnia 2005 r. Pismem z dnia 22 sierpnia 2005 r. (nadanym w dniu 26 sierpnia 2005 r.) skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi, dołączając jednocześnie brakujący odpis skargi. W uzasadnieniu wskazała, że nie zrozumiała treści wezwania z dnia 17 maja 2005 r. i dopiero po rozmowie telefonicznej w dniu 22 sierpnia 2005 r. wyjaśniono jej, co należy zrobić.
Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Sąd wskazał na treść art. 86 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, o ile strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z kolei zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu okoliczność polegająca na niezrozumieniu treści wezwania nie może samo w sobie stanowić o braku winy w uchybieniu terminu.
Ponadto o skutkach uchybienia terminu skarżąca dowiedziała się w dniu 18 sierpnia 2005 r. (data doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi), podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 26 sierpnia 2005 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.
Od powyższego postanowienia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła A. R., stwierdzając, że została potraktowana krzywdząco, a uchybienie terminu nastąpiło z powodu nieznajomości prawa i niemożności skorzystania z usług prawnika, gdyż w obecnej sytuacji nie stać ją na pomoc prawną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest uzasadnione. Stwierdzenie Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dotyczące przesłanek przywrócenia terminu jest zgodne z obowiązującymi przepisami – art. 85 i 87 P.p.s.a. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i wniosek o przywrócenie terminu może być uwzględniony jeżeli strona wykaże brak winy w niedopełnieniu czynności procesowej. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z 2 X 2002r., SA 793/02). Zasadnie zatem Sąd stwierdził, że niezrozumienie przez stronę pouczenia nie może być podstawą przywrócenia terminu.
Nadto strona nie spełniła ustawowego wymogu związanego z przywróceniem terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść do sądu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżąca o skutkach uchybienia terminu dowiedziała się w dniu 18 sierpnia 2005 r. t.j. w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożyła w dniu 26 sierpnia 2005r., a zatem już po upływie siedmiodniowego terminu z art. 87 § 1 P.p.s.a.
W tej sytuacji zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.