Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II SA/Po 475/07 odrzucił skargę kasacyjną A. i B. S. od postanowienia tegoż Sądu z dnia 3 czerwca 2008 r., którym odrzucono wniesioną przez A. i B. S. skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż skarga kasacyjna, wniesiona w niniejszej sprawie przez fachowego pełnomocnika, winna być opłacona przy jej wniesieniu do sądu bez wezwania, jak to nakazują przepisy art. 219 i 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1290 ze zm., dalej "P.p.s.a."), a najpóźniej w ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżących - umocowany nie tylko do sporządzenia, ale i złożenia skargi kasacyjnej (k.
78) - wpisu od skargi w kwocie 250 zł jednak nie uiścił. Konkluzji tej nie zmienia okoliczność, iż wniesienie skargi nastąpiło poprzez jej złożenie w urzędzie pocztowym w kopercie, na której odwrocie wskazano adres skarżących. W świetle załączonego pełnomocnictwa radcę prawnego - pełnomocnika skarżących uznać należy za podmiot wnoszący skargę kasacyjną, a zatem i zobowiązany do uiszczenia wpisu bez wezwania sądu.
A. i B. S. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż w toku postępowania Sąd powinien badać jaki jest rzeczywisty stan faktyczny sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie pominięto okoliczność, że skarga kasacyjna została sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, jednakże wnieśli ją sami skarżący, czego dowodzi umieszczenie ich danych osobowych na kopercie, w której pismo zostało wysłane do Sądu.
Ponadto, samo pełnomocnictwo zawierało umocowanie jedynie do sporządzenia skargi kasacyjnej, a nie do jej wniesienia. Nie można zatem zakładać, że pełnomocnik był zobowiązany do jej złożenia i uiszczenia należnego wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy.
Przede wszystkim należy jednak zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom skarżących znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo, o którym mowa zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i w zażaleniu, zawierało umocowanie zarówno do sporządzenia skargi kasacyjnej, jak i do jej wniesienia. Skuteczne zaś wniesienie skargi kasacyjnej, od której wpis ma charakter stały - jak to było w niniejszej sprawie - obejmuje również konieczność uiszczenia tegoż wpisu. Jest to o tyle istotne, że w przypadku pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, niedopełnienie obowiązku uiszczenia wpisu powoduje jego odrzucenie, stosownie do art. 221 P.p.s.a.
Zatem warunkiem zastosowania trybu określonego w wymienionym art. 221 P.p.s.a., tj. odrzucenia skargi, czy też skargi kasacyjnej podlegającej opłacie stałej, z uwagi na jej nieuiszczenie, jest faktyczne wniesienie tegoż pisma przez profesjonalnego pełnomocnika. Z treści bowiem powołanego przepisu wynika, iż znacznie w tym zakresie ma faktyczne wniesienie pisma przez adwokata lub radcę prawnego, a nie jak przyjął Sąd I instancji, treść udzielonego w sprawie pełnomocnictwa.
Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że zawarcie w pełnomocnictwie umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej, zwalnia Sąd z obowiązku badania, czy faktycznie pełnomocnik, czy też strona, wniosła pismo. Udzielenie pełnomocnictwa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie tylko do sporządzenia skargi, ale i do jej wniesienia, nie pozbawia strony możliwości samodzielnego działania w dopuszczalnym przez ustawę zakresie. Stąd za nietrafne należy uznać stanowisko Sądu, iż tylko z uwagi na treść pełnomocnictwa, zasadnym jest przyjęcie, że skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.