Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 448/16 (dalej postanowienie z 14 lipca 2016 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił zażalenie K. S. (dalej skarżący) na postanowienie WSA z 13 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 448/16 o odrzuceniu skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2016 r., nr [...], wydane w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia, sąd I instancji przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie wskazał, że odpis postanowienia z [...] maja 2016 r. doręczony został pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 maja 2016 r.
W dniu 10 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi. Z kolei skarżący wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 21 czerwca 2016 r. zatytułowane "skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r.".
W dniu 1 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości korespondencję skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Rozpoznając wniesiony środek odwoławczy, WSA zwracając uwagę na nowelizację ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) dokonaną na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) przyjął, że pismo skarżącego z 21 czerwca 2016 r., mimo że zostało nazwane skargą kasacyjną w rzeczywistości było zażaleniem. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., powinno ono zostać wniesione przez skarżącego w terminie 7 dni od doręczenia zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 maja 2016 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał w dniu 1 czerwca 2016 r. Tymczasem zażalenie zostało przekazane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem z dnia 30 czerwca 2016 r., nr L.dz. 291/16, tj. po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W tej sytuacji zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu.
W zażaleniu z 1 sierpnia 2016 r na powyższe postanowienie., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżył je w całości zarzucając naruszenie art. 163 § 2 w zw. z art. 6 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do powstania sytuacji, w której strona postępowania nie została należycie pouczona o przysługujących jej prawach, przez co została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na zażalenie, Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że w sprawie znajdowały zastosowanie przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 9 kwietnia 2015 r., która weszła w życie dnia 15 sierpnia 2015 r. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowanie wniesieniem skargi w dniu 26 lutego 2016 r. (k. 2 akt sądowych).
Sąd I instancji trafnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że w aktualnym stanie prawnym, na postanowienie o odrzuceniu skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, a z tego właśnie powodu wydane zostało postanowienie z 13 maja 2016 r. (k. 20-22 akt sądowych) przysługuje zażalenie a nie skarga kasacyjna, o czym wprost stanowi art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Z uwagi na to, że skarżący reprezentowany był w niniejszym postępowaniu przez pełnomocnika z urzędu, prawidłowym było doręczenie postanowienia z 13 maja 2016 r. pełnomocnikowi, co nastąpiło w dniu 25 maja 2016 r. (k. 27 akt sądowych).
Pełnomocnik skarżącego w złożonym zażaleniu błędnie wskazał, że złożenie przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej rodziło obowiązek doręczenia skarżącemu postanowienia z [...] maja 2016 r. z pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego. Skarżący zarówno w dniu wydania postanowienia o odrzuceniu skargi, jak i w dacie jego doręczenia był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Faktu tego nie zmieniło złożenie przez pełnomocnika w/w opinii. Zarówno z art. 6 p.p.s.a. jak i z przywołanego w zażaleniu z 1 sierpnia 2016 r. art. 163 § 2 p.p.s.a. wynika, że sąd zwolniony został z obowiązku udzielania pouczeń stronie reprezentowanej przez fachowego pełnomocnika. Samo natomiast złożenie opinii o niecelowości wniesienia skargi kasacyjnej nie mogło zostać potraktowane jako wypowiedzenie pełnomocnictwa przez adwokata.
Należy przy tym zaznaczyć, że nawet w takim wypadku, zgodnie z art. 42 § 2 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest działać za mocodawcę jeszcze przez dwa tygodnie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia swego mocodawcy przed negatywnymi skutkami prawnymi.
Przedstawiony w zażaleniu z dnia 1 sierpnia 2016 r. sposób rozumowania, nie znajduje potwierdzenia w przepisach p.p.s.a. Należy w tym miejscu zauważyć, że przepisy tej ustawy jedynie w art. 177 § 4 p.p.s.a stanowią o możliwości przedłożenia przez wyznaczonego dla strony skarżącej kasacyjnie pełnomocnika z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, która połączona została z ponownym otwarciem biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Konstrukcja tego przepisu ściśle związana jest z obowiązkiem sporządzenia tego środka odwoławczego przez fachowego pełnomocnika procesowego. Tymczasem w niniejszej sprawie od postanowienia z [...] maja 2016 r. przysługiwało zażalenie, którego wniesienie nie było uzależnione od przymusu adwokacko-radcowskiego).
Mając na uwadze powyższe rozważania, sąd I instancji miał pełne podstawy do przyjęcia w zaskarżonym postanowieniu, że siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał dnia 1 czerwca 2016 r. Zażalenie wniesione z uchybieniem tego terminu podlegało odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.
Ponadto należy w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów, sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniach, o których mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał także w przedmiocie wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż z przepisów art. 250, art. 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i art. 260 p.p.s.a. wynika, że orzekanie w przedmiocie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, do którego należy złożyć stosowny wniosek.