Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1573/20 odrzucił sprzeciw M. L. (dalej określanego jako skarżący) od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.
Odrzucając sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 w związku z art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.) Sąd wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 września 2020 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych sprzeciwu poprzez jego podpisanie lub nadesłanie sprzeciwu własnoręcznie podpisanego oraz wskazanie numeru PESEL, a także uiszczenie wpisu sądowego od sprzeciwu. W obu wypadkach na wykonanie zarządzeń zakreślono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Jak wskazał Sąd wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych sprzeciwu, po dwukrotnym awizowaniu, zostały uznane za doręczone skarżącemu w dniu 30 września 2020 r. w trybie zastępczym w sposób przewidziany w art. 73 P.p.s.a. Tymczasem do dnia 9 listopada 2020 r. nie zidentyfikowano wpłaty wpisu sądowego od sprzeciwu, a do akt sądowych nie wpłynęła żadna korespondencja stanowiąca o usunięciu braków formalnych sprzeciwu.
Zażalenie na postanowienie wniósł skarżący wnosząc o jego uchylenie. Skarżący przyznał, że otrzymał zarówno pierwsze, jak i drugie zawiadomienie o przesyłce poleconej z sądu, jednakże w obu wypadkach został pozbawiony możliwości jej odbioru, gdyż uzyskał informację w urzędzie pocztowym, że przesyłka z sądu nie została odnaleziona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest skuteczność doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych sprzeciwu, stanowiące wykonanie dwóch zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2020 r.
Sąd w zaskarżonym postanowieniu uznał, że do doręczenia tej przesyłki doszło w wyniku tzw. fikcji doręczenia przewidzianej w art. 73 § 4 P.p.s.a. Skarżący kwestionuje jednak skuteczność tego doręczenia. W zażaleniu przyznał, że otrzymał pierwsze i drugie zawiadomienie o przesyłce poleconej (awizo), jednakże został pozbawiony faktycznej możliwości jej odbioru we właściwym urzędzie pocztowym. Wskazał wszak, że dwukrotnie udał się do placówki pocztowej, jednak jej pracownicy, pomimo poszukiwań, nie odnaleźli przesyłki.
Stwierdzić więc przyjdzie na wstępie, że zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188, ze zm.) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Stanowi on, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W aktach sprawy znajduje się zwrócona do Sądu w dniu 2 listopada 2020 r. przesyłka zawierająca skierowane do skarżącego wezwania do uzupełnienia braków sprzeciwu i uiszczenia wpisu od skargi. Wynika z niej, że została awizowana po raz pierwszy 16 września 2020 r., a następnie - 24 września 2020 r. Z uwagi na fakt, że adresat nie odebrał przesyłki z placówki pocztowej, co nie jest sporne, zarządzono w dniu 2 października 2020 r. jej zwrot do nadawcy. Sąd pierwszej instancji decydując się na odrzucenie skargi nie zwrócił jednak dostatecznej uwagi, że w dniu 16 października 2020 r., nie dysponując jeszcze potwierdzeniem odbioru przesyłki przez skarżącego czy też zwróconą przesyłką, Przewodniczący wydał zarządzenie o wszczęciu postępowania reklamacyjnego względem wyżej opisanej korespondencji. Pismem z dnia 29 października 2020 r. Poczta Polska S.A. - Biuro Wsparcia Klientów poinformowała zaś Sąd, że uwzględniła złożoną reklamację, uznając przesyłkę za zaginioną.
Stanowisko Poczty Polskiej koresponduje zatem z podniesioną przez skarżącego w zażaleniu argumentacją, że w trakcie próby odebrania przesyłki na poczcie uzyskał informacje o jej zaginięciu. Tymczasem, na co już zwrócono uwagę, kilka dni później (2 listopada 2020 r.) do Sądu wpłynęła jednak koperta nadawcza z adnotacjami o próbach doręczenia, nieodebraniu przesyłki przez adresata i zwrocie do nadawcy. Te okoliczności, mające istotne znaczenie dla uznania skuteczności doręczenia, Sąd pierwszej instancji winien był rozważyć przed podjęciem zaskarżonego postanowienia, czego jednak nie uczynił.
W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zdołał skutecznie podważyć okoliczność faktyczną stanowiącą podstawę zastosowania w sprawie przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. Tym samym, skoro nie można przyjąć w sposób pewny, że przesyłka zawierająca wezwania została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 30 września 2020 r. z zastosowaniem tzw. fikcji doręczenia, to nie do zaakceptowania jest przyjęcie, że z uwagi na niewykonanie wezwań, sprzeciw podlegał odrzuceniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien zatem podjąć we własnym zakresie czynności zmierzające do ustalenia okoliczności związanych z doręczeniem skarżącemu we właściwym Urzędzie Pocztowym w Warszawie przesyłki zawierającej wezwania do uzupełnienia braków formalnych i uiszczenia wpisu od sprzeciwu. Rozważy potrzebę uzyskania, o co wnosi skarżący, oświadczenia pracownika Urzędu Pocztowego nr 36 Jacka Szubka o niemożności wydania skarżącemu przedmiotowej przesyłki wskutek zaginięcia. Jeśli jednak Sąd uzna, że w okolicznościach tej sprawy wezwań nie można uznać za skutecznie doręczone zarządzi ponowne ich doręczenie, chyba że skarżący we własnym zakresie uprzednio uzupełni stwierdzone braki formalne i uiści wpis od sprzeciwu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.