Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 czerwca 2014 r. wezwano pełnomocnika skarżącej D. C. – radcę prawnego P. W., do uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi braków skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] r. znak: [...] poprzez: nadesłanie pięciu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Odpis tego zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej, w trybie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 2 lipca 2014 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach.
Z uwagi na to, że w zakreślonym terminie nie uzupełniono ww. braków formalnych skargi, WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 843/14 odrzucił skargę na ww. decyzję.
We wniosku z dnia 4 sierpnia 2014 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik skarżącej podniósł, że przesyłka zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, nie została mu doręczona, a także nie otrzymał zawiadomienia o jej awizowaniu. Wskazał, że o treści ww. wezwania dowiedział się dopiero z uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi z dnia 23 lipca 2014 r., doręczonego mu w dniu 30 lipca 2014 r. Pełnomocnik wyjaśnił, że w budynku przy ul. J. [...] w Katowicach, gdzie znajduje się siedziba jego kancelarii często dochodzi do wadliwych doręczeń, po części na skutek błędów pracowników poczty, a po części z powodu wadliwej numeracji skrzynek oddawczych przypisanych lokalom umiejscowionym w tym budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że brak jest podstaw aby kwestionować, że procedura awizowania przesyłki została przeprowadzona prawidłowo. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Ponadto, korespondencja kierowana była na adres wskazany przez pełnomocnika skarżącej w skardze. Nadto, zarówno w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego (poza przedmiotową przesyłką zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi) korespondencję kierowana na adres ul. J. [...], [...] Katowice, była osobiście odbierana przez pełnomocnika skarżącej.
Zdaniem Sądu za nagłą, niezależną od strony i nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie sposób uznać wskazywaną przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, iż wskutek błędów pracowników poczty przy doręczaniu przesyłek, a także nieprecyzyjnej numeracji skrzynek pocztowych w budynku, w którym znajduje się siedziba kancelarii, nie została mu skutecznie doręczona przesyłka z wezwaniem do usunięcia braków formalnych skargi. Od pełnomocnika będącego profesjonalistą należy wymagać szczególnej, tzn. ponad zwykłą miarę, staranności przy prowadzeniu spraw, a także dbałości o interesy swoich mocodawców. Pełnomocnikowi skarżącej takiej staranności nie można przypisać, bowiem pomimo, że posiadał on wiedzę, iż w budynku, w którym znajduje się siedziba jego kancelarii od pewnego czasu (od listopada 2013 r.) dochodziło – jak sam podniósł to we wniosku - do wadliwych doręczeń wskutek błędów pracowników poczty, nie podjął żadnych czynności, aby zaradzić temu stanowi rzeczy (np. na drodze reklamowania usług pocztowych).
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należycie, że znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] r.
Pismem z dnia 2 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 14 sierpnia 2014 r. wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i zarzucając naruszenie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił należycie przyczyny uchybienia terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.
Badając przesłankę braku winy w uchybieniu terminu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji odmówił skarżącej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Okoliczności przedstawione przez skarżącą we wniosku nie uprawdopodabniają braku jej winy w uchybieniu terminu i zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Od pełnomocnika należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy należy wymagać właściwego zorganizowania pracy kancelarii, zwłaszcza w zakresie odbioru korespondencji.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.