Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 79/16 odrzucił skargę I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powodem odrzucenia tej skargi na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) było ustalenie, że I. B. nie dopełniła w wyznaczonym do tego terminie obowiązków, do których spełnienia została wezwana przez Przewodniczącego Wydziału II zarządzeniem z dnia 12 lutego 2016 r. W terminie 7 dni od doręczenia jej ww. wezwania nie uzupełniła braków formalnych skargi w postaci złożenia 103 odpisów skargi lub jej uwierzytelnionych fotokopii oraz nie uiściła wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył uczestnik postępowania W. G. zarzucając naruszenie art. 214 § 2 P.p.s.a. oraz prowadzenie postępowania bez udziału wszystkich stron. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i prowadzenie jednej rozprawy podlegającej jednej opłacie dla wszystkich stron. W uzasadnieniu przywołano art. 214 § 2 P.p.s.a, który zdaniem skarżącego powinien znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż skarżący od wielu lat są stronami w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dalej zarzucono, że postępowanie przed WSA toczy się bez udziału wszystkich stron. Lista stron jest nieaktualna, bowiem wiele osób z listy zmarło a spadkobiercy nie są powiadamiani o przebiegu postępowania. Prowadzi to do pozbawienia ich udziału w sprawie. Wystąpiły też zmiany właścicieli w związku ze zbyciem nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Paragraf 3 tego przepisu stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§3). Z zestawienia tych przepisów jednoznacznie wynika, że nieuiszczenie w terminie wpisu od skargi na wezwanie przewodniczącego skutkuje odrzuceniem skargi.
Ten sam skutek na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. powoduje nieuzupełnienie braku w postaci odpowiedniej ilości odpisów skargi dla doręczenia ich stronom. W myśl art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (§ 2).
Co do kwestii nieuzupełnienia braków formalnych skargi w postaci odpisów skargi to należy wskazać, iż w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników – choćby jednego – zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga I. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2015 r., podlegała odrzuceniu z uwagi na jej braki formalne w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego oraz nienadesłania 103 odpisów skargi w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia stronie. Nie ulega wątpliwości, że zaadresowane do skarżącej wezwania Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 lutego 2016 r. dotyczące uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł (k.
2) oraz złożenia 103 odpisów skargi zawierały pouczenie, że nie wypełnienie wskazanych tam obowiązków w terminie 7 dni od doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania te zostały odebrane przez skarżącą jak wynika z duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru (k.
11) w dniu 26 lutego 2016 r. Od tego czasu zaczął bieg siedmiodniowy termin na wykonanie obowiązków określonych w wezwaniach. Skoro do dnia 4 marca 2016 r. skarżąca powyższych braków nie uzupełniła, to zasadnym było odrzucenie jej skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutów zażalenia W. G. stwierdzić należy, że podniesione w nim argumenty nie podważają prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji postanowienia. Wielość stron postępowania w postępowaniu o ustalenie inwestycji celu publicznego ma o tyle znaczenie dla postępowania wywołanego skargą do sądu administracyjnego, że określa zakres uczestników postępowania. W niniejszej sprawie to 103 podmioty. Dla zapewnienia im udziału w sprawie skarżąca została zobowiązana do dostarczenia 103 odpisów skargi, czego jednak nie uczyniła i z tego powodu Sąd zobowiązany był skargę odrzucić.
Przywoływany w zażaleniu art. 214 § 2 P.p.s.a. w okolicznościach sprawy nie miał zastosowania bowiem dotyczy on sytuacji kiedy pismo podlegające opłacie w postępowaniu sądowym wnoszone jest przez kilka osób. W niniejszej sprawie skargę wnosiła jedna osoba zatem tylko ona zobowiązana była uiścić wpis sądowy.
W kwestii aktualności listy uczestników stwierdzić należy, że brak udziału danej osoby w postępowaniu wywołanym skargą może być przesłanką do uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a.) lub wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.). Jeżeli okoliczność taka zaistnieje przepisy przewidują określone skutki prawne. To jednak nie ma przełożenia na ocenę zasadności postanowienia Sądu o odrzuceniu z powodu braków formalnych i fiskalnych wniesionej skargi.
Uznać zatem należało, że argumentacja zażalenia nie doprowadziła do podważenia zasadności zaskarżonego postanowienia. Tym samym odpadły podstawy do jego uchylenia i zażalenie okazało się bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.