Uzasadnienie
Postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 343/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił T. P. dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi R. K. na uchwałę Rady Miasta Z. z [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S".
W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że w dniu 20 grudnia 2016 r. wpłynęło do Sądu, nadane w dniu 15 grudnia 2016 r. pismo T. P., w którym T. P. złożył oświadczenie o cofnięciu wniosku o dopuszczenie w charakterze strony do udziału w niniejszym postępowaniu.
Sąd przywołał treść art. 33 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.), z których, w ocenie Sądu, wynika, że dany podmiot może zostać dopuszczony do udziału w charakterze uczestnika wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi stało się następstwem postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszym postępowaniu R. K. złożył skargę na uchwałę wydaną w przedmiocie planu miejscowego. Uchwała ta zapadła nie wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, ale została podjęta w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa, na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mamy więc tutaj do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem procedura planistyczna uregulowana jest odrębnie i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, ale do uchwalenia prawa miejscowego. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie daje podstaw do dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego.
W niniejszej sprawie T. P. złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie, stosownie do treści w/w przepisu, zezwalającego na zgłoszenie takiego wniosku przez zainteresowany podmiot w dowolnym czasie, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Następnie T. P. cofnął złożony wniosek o dopuszczenie do udziału postępowaniu. Zgodnie z zasadą dyspozycyjności zagwarantowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, podmioty występujące przed sądem mogą swobodnie decydować o składanych przez siebie wnioskach. Skoro z treści powołanego przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. wynika, że zainteresowany podmiot może złożyć wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie, to – a contrario - może go też cofnąć. Cofnięcie to nastąpiło jeszcze przed merytorycznym odniesieniem się przez Sąd do tego wniosku, zatem było skuteczne.
Sąd stwierdził, że takie rozstrzygnięcie - niezależnie od tego, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, a przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego - podyktowane jest także tym, że brak jest podstaw prawnych do umorzenia postępowania wpadkowego wywołanego wnioskiem o dopuszczenie zainteresowanego podmiotu do udziału w postępowaniu na prawach strony. Podstawy tej nie może bowiem stanowić art. 161 p.p.s.a., który dotyczy jedynie pism wszczynających postępowanie sądowoadministracyjne (skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a.). Dlatego brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie tego przepisu w razie cofnięcia wniosku w sprawie wpadkowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. P., domagając się jego uchylenia oraz zwolnienia z kosztów opłaty sądowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika postępowania może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że dopuszczenie danego podmiotu w charakterze uczestnika postępowania do udziału w postępowaniu, może mieć miejsce wyłącznie w postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi jest "następstwem" postępowania administracyjnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w w/w przepisie art. 33 § 2 p.p.s.a. posłużył się pojęciem "postępowanie administracyjne", które jest pojęciem prawnym i nawiązuje do regulacji zawartej w art. 1 k.p.a. Jedynie postępowania enumeratywnie wymienione w tym przepisie stanowią "postępowania administracyjne" i do tego rozumienia odwołuje się przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. statuujący przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z regułami wykładni należy przyjąć, że racjonalny ustawodawca posługuje się pojęciami prawnymi w sposób świadomy i konsekwentny, nadając im tożsame znaczenie w ramach danej gałęzi prawa.
Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie została podjęta po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 k.p.a., ale podjęto ją w procedurze uchwałodawczej przewidzianej w przepisach ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 - dalej u.s.g.) oraz ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073). Procedura uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zatem całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa art. 1 pkt 1 k.p.a.
Z konstrukcji przywołanego przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że przymiot strony (oprócz organu) w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na indywidualny charakter skargi do sądu administracyjnego, ma wyłącznie skarżący, który spełnił warunek formalny w postaci wystąpienia do rady gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i wykazał konkretne i realne naruszenie swojego interesu prawnego postanowieniami tej uchwały. Ocena miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez sąd administracyjny dokonywana jest tylko pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, który wniósł skargę. Przedmiotem oceny nie jest interes innych podmiotów, których w ten czy inny sposób plan dotyczy. Ewentualne naruszenie interesu prawnego wnioskodawcy może natomiast stanowić podstawę złożenia przez niego odrębnej skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.
Oznacza to, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. interpretowany w powiązaniu z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstaw do dopuszczenia wnioskodawcy jako uczestnika postępowania w tej sprawie.
Za odmową dopuszczenia wnioskodawcy do niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego przemawiają również okoliczności faktyczne. Pismem z dnia 15 grudnia 2016 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 20 grudnia 2016 r., T. P. cofnął wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu, co z uwagi na zasadę dyspozycyjności w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą składane przez podmioty domagające się ochrony przed sądem administracyjnym oświadczenia, obligowało sąd do oddalenia wniosku o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu.
Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy kończy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OZ 804/ 17 o oddaleniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r. o odmowie przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.