Uzasadnienie
W piśmie z dnia 22 sierpnia 2014 r. A. S. i M. S. (dalej jako skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek W. i J. S. dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb M., położonej przy ul. P. w M. Zarządzeniem z dnia 23 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Szczecinie wezwał skarżących na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: P.p.s.a.) do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 500 zł. Wysokość wpisu określono stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193, dalej jako rozporządzenie).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wnieśli skarżący domagając się jego uchylenia. Podniesiono, że Przewodniczący Wydziału zarządzeniem tym naruszył § 2 ust 6 rozporządzenia bowiem w ich ocenie niniejsza sprawa nie dotyczy kwestii związanych z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym. Wskazano, że Gmina Mielno nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego dla całej miejscowości, w szczególności dla obrębu którego skarga dotyczy. Ich zdaniem warunki zabudowy nie są tym samym pojęciem co pojęcie planowania i zagospodarowania przestrzennego i nie są zdefiniowane w przepisach prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
W myśl art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi, która jest pismem wszczynającym postępowanie, przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 231 P.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Na mocy delegacji ustawowej z art. 233 P.p.s.a. Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym dokonano zróżnicowania wysokości pobieranego wpisu stałego w sprawach w zależności od rodzaju i charakteru sprawy.
W § 2 tego rozporządzenia Rada Ministrów określiła wysokość wpisu stałego w zależności od tego co jest przedmiotem skargi tj. jaki akt lub czynność z zakresu administracji publicznej są skarżone (ust. 1, ust. 2, ust. 4 i 5), a także ze względu na to jakiego zakresu dotyczy skarżony akt lub czynność (ust. 2 i ust. 3). Jeżeli zakwalifikowanie wniesionej skargi do powyższych kryteriów nie jest możliwe zastosowanie powinien znaleźć § 2 ust. 6, który stanowi, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł.
Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, która dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] (jako organu II instancji) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na wniosek W. i J. S. dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb M., położonej przy ul. P. w M. Przewodniczący Wydziału w skarżonym zażaleniu prawidłowo zastosował § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Sprawa ustalenia warunków zabudowy w formie decyzji właściwego organu administracji publicznej niewątpliwie dotyczy zakresu prawa związanego z planowaniem i zagospodarowaniem przestrzennym. Twierdzenie skarżących o tym, że warunki zabudowy nie wchodzą zakres regulacji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012, poz. 647 j.t. ze zm.) jest pozbawione podstaw.
Wprost z treści tej ustawy np. art. 4 ust. 1 wynika, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże w myśl ust. 2 tego artykułu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
- 1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
- 2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Zakwalifikowanie skargi do skarg z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiło Przewodniczącemu Wydziału skorzystanie z regulacji zawartej w § 2 ust. 6 rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz 198 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.