Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt VII SPP/Wa 116/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw R. Z. (dalej również "skarżący") od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 8 lipca 2021 r. w sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie po rozpoznaniu wniosku R. Z. postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SPP/Wa 116/21, odmówił zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt VII SPP/Wa 277/20 odmawiającego przyznania R. Z. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wnioskodawca R. Z. pismem z [...] sierpnia 2021 r. złożył sprzeciw od ww. postanowienia starszego referendarza sądowego z 8 lipca 2021 r. Pismem z dnia [...] września 2021 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 13 września 2021 r., wezwano wnioskodawcę do usunięcia braku formalnego sprzeciwu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu – poprzez nadesłanie własnoręcznie podpisanego sprzeciwu. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu [...] października 2021 r. W dniu [...] października 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie korespondencja skarżącego, nadana w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] października 2021 r., w której znajdował się własnoręcznie podpisany sprzeciw.
Z uwagi na przekroczenie terminu ustawowego do usunięcia braku, który upłynął skarżącemu w dniu [...] października 2021 r., Sąd I instancji odrzucił sprzeciw na posiedzeniu niejawnym.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez uznanie, że skarżący nie wykonał wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych złożonego sprzeciwu w postaci własnoręcznego podpisania, podczas gdy uzupełniając braki formalne sprzeciwu, skarżący, przesłał do sądu podpisany sprzeciw i tym samym uczynił zadość stosownemu obowiązkowi, zaś ewentualne przekroczenie terminu nie było znaczne, bo jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia to dwa dni, co mając na uwadze czas oczekiwania na poszczególne rozstrzygnięcia w istocie nie wpływa na zakłócenie w procedowaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień i zarządzeń, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; dotyczących prawa pomocy), strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia referendarza sądowego. Natomiast stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd.
Z uwagi na wniesienie sprzeciwu po terminie, a w konsekwencji jego odrzucenie przez sąd pierwszej instancji, przedmiotem postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest wyłącznie ocena, czy WSA prawidłowo zastosował art. 259 § 2 p.p.s.a. wydając zaskarżone postanowienie z 25 listopada 2021 r. o odrzuceniu sprzeciwu.
Wezwanie do podpisania sprzeciwu doręczono skarżącemu [...] października 2021 r., natomiast skarżący nadał w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] października 2021 r. korespondencję, w której znajdował się własnoręcznie podpisany sprzeciw. W złożonym zażaleniu skarżący wskazał, że być może doszło do uchybienia terminu jednak było ono "nieznaczne".
Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. W przypadku niezawinionego uchybienia terminowi do dokonania czynności jedynym środkiem służącym do uchronienia się przed negatywnymi skutkami uchybienia, jest wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, rozpoznawany w osobnym postępowaniu. Oceniając jedynie słuszność odrzucenia sprzeciwu NSA nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji art. 259 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.