Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 maja 2005r., sygn. akt II SO/Po 9/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przyznania D., M, M. i J. W. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący posiadają nieruchomość w N. gm. T. o łącznej powierzchni 3.900,00 m2 oraz dwa samochody. Z nadesłanych kopii formularzy podatkowych wynika, że J. W. w roku 2003 osiągnął dochód 36.282,40 zł, czyli miesięcznie około 3000 zł. M. W. osiągnęła w roku 2003 dochód 165 zł, a D. i M. W. są emerytami i uzyskują odpowiednio świadczenia w wysokości 973,06 zł oraz 1.189,27 zł.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli wnioskodawcy, podnosząc kwestie związane z nieprawidłowościami w działaniach organów administracji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazali, że nie dysponują wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów postępowania. Ocenie tej nie można zarzucić, że jest niesłuszna, a w zażaleniu w ogóle nie podniesiono argumentów związanych ze sprawą przyznania prawa pomocy.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.