Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 219/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w sprawie ze skargi [...] spółka jawna na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia (od w/w postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2012 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia).
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej.
Sąd stwierdził, że postanowienie, którego dotyczy wniosek jest aktem wydanym w granicach sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym odmówiono przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, a zatem Sąd może wstrzymać jego wykonanie w sytuacji ustalenia, iż zachodzą wyżej wymienione przesłanki.
Odnosząc się do argumentów podniesionych we wniosku Sąd podał, iż wykonanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. polega na uiszczeniu przez skarżącą nałożonej nim grzywny, natomiast spełnienie świadczenia pieniężnego nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Jakkolwiek kwota wymierzonej grzywny jest obiektywnie wysoka, to jednak skarżąca Spółka nie wyjaśniła w jaki sposób jej uiszczenie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku znalazły się wyłącznie ogólnikowe stwierdzenia o groźbie niewypłacalności spółki i groźbie jej upadłości. We wniosku nie zawarto jednak żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową skarżącego. Nie wskazano także jak duże zobowiązania Spółka musiałaby zaciągnąć w celu uiszczenia nałożonych na niego opłat. Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji.
W zażaleniu na powyższe postanowienie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – skarżąca Spółka – wskazała, że w sprawie zachodzą wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki. Skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, który pozwoliłby na ustalenie, że niewstrzymanie wykonania nałożonej grzywny, pomimo tego, że cały czas rozpatrywana jest skarga Spółki, spowoduje nieodwracalne skutki dla funkcjonowania Spółki, która stanie się niewypłacalna. Skarżąca wskazała, że egzekucja spowoduje upadłość Spółki i utratę pracy dla wszystkich pracowników. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej.
Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że postanowienie, którego dotyczy wniosek jest aktem wydanym w granicach sprawy, w której zapadło zaskarżone postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym odmówiono przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Sąd więc może wstrzymać jego wykonanie w sytuacji ustalenia, iż zachodzą wyżej wymienione przesłanki.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku ograniczyła się do twierdzeń, że wobec wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji miałaby, w ocenie skarżącej, przemawiać sytuacja ekonomiczna Spółki, która jest niewypłacalna i której w razie egzekucji grozi upadłość.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty wskazane przez Spółkę są zbyt ogólne i w związku z tym nie dają podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty.
W takim stanie rzeczy postanowienie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.