Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Po 238/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek [...] sp. jawna o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] sp. jawna na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia, a także o wstrzymanie wykonania "grzywny w celu przymuszenia i samego postępowania egzekucyjnego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając powyższy wniosek wskazał, że w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów Sąd nie może wstrzymać "grzywny w celu przymuszenia ani postępowania egzekucyjnego", w związku z czym wniosek skarżącej spółki należało potraktować jedynie jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.
Sąd I instancji wskazał następnie, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.
Sąd stwierdził, że postanowienie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie kwalifikuje się do wykonania (zawieszenia jego skuteczności). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. W szczególności zaś nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżone postanowienie nie nakłada bowiem na skarżącą spółkę żadnych obowiązków, które podlegałyby realizacji w drodze egzekucji. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia zarzutów w trakcie toczącego się już postępowania egzekucyjnego.
W zażaleniu reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – skarżąca Spółka – zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie wyczerpującego materiału dowodowego, który pozwoliłby na ustalenie, że niewstrzymanie wykonania nałożonej grzywny, pomimo tego, że cały czas rozpatrywana jest skarga Spółki, spowoduje nieodwracalne skutki dla funkcjonowania Spółki, która stanie się niewypłacalna. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy w ślad za Sądem I instancji, że w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów Sąd nie może wstrzymać "grzywny w celu przymuszenia ani postępowania egzekucyjnego", a zatem wniosek skarżącej spółki należało potraktować jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia.
Trafnie zauważył przy tym Sąd pierwszej instancji, że wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. podlegają tylko takie akty i czynności organów administracji publicznej, które posiadają przymiot wykonalności. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń (por. też np. Z. Kmieciak: glosa do post. NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54).
Objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym - dotyczącym określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację strony w toku wskazanego postępowania, t.j. wyraża stanowisko organu co do zasadności zgłoszonych przez stronę zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Orzeczenie tego rodzaju nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Co ważne, jako że zaskarżone orzeczenie nie odnosi się bezpośrednio do należności pieniężnej - której dotyczy postępowanie egzekucyjne, w ramach którego je wydano - to nie może w związku z tym powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazane wyżej konsekwencje mogą bowiem wystąpić jedynie w związku z wykonywaniem rozstrzygnięcia leżącego u podstaw prowadzonej egzekucji, jednakże rozstrzygnięcie w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu i tylko w przypadku jego zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jego wykonanie przez ten sąd.
Końcowo wskazać należy, że NSA wypowiadał się już odnośnie do dopuszczalności wstrzymywania wykonania postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym (szerzej w kontekście postanowień stricte procesowych) por. np. post. NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06 z aprobującą glosą A. Skoczylasa, OSP 2007, z. 6, poz. 76).
W tej sytuacji polemika z argumentacją zażalenia m.in. w zakresie szkodliwych następstw dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest zbędna.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalono zażalenie.