Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.T. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 28 września 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. Wezwanie pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie zostało odebrane przez pełnomocnika. Wezwanie uznano za doręczone z dniem 14 października 2015 r.
Skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Z tej przyczyny Sąd I instancji skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 74 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako ".p.p.s.a.") przez uznanie, że zamiarem adresata była odmowa przyjęcia pisma. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 178 i art. 220 § 3 p.p.s.a. przez uznanie, że skarżąca nie usunęła braków w terminie, w sytuacji, kiedy skarżąca nie wiedziała o biegu terminu, natomiast pełnomocnik skarżącej miał powód przypuszczać, że wezwanie zostanie skierowanie na adres skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braków fiskalnych skargi, co skutkowało odrzuceniem tego środka odwoławczego. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej.
Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. "fikcji" doręczenia. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.
Pełnomocnik skarżącej twierdzi, że awizo nie zostało mu w ogóle pozostawione. Twierdzenie pełnomocnika skarżącej nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki listonosz podjął 30 września 2015 r., a następnie przesyłkę pozostawił w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w oddawczej skrzynce odbiorczej. Świadczy o tym zarówno druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem listonosza oraz urzędową pieczęcią z datownikiem Urzędu Pocztowego Radom-4. Powtórne awizowanie nastąpiło 8 października 2015 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił 16 października 2015 r., co również zostało potwierdzone stosowną pieczęcią i podpisem.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pełnomocnik skarżącej zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji pełnomocnika skarżącej prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
----------------------- 2 3