Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną G. T. i T. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2015 r.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji ww. wyrokiem oddalono skargę G. T. i P. T. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Pismem z dnia 2 września 2015 r. G. T. i T. T. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego L. O. wnieśli skargę kasacyjną od tegoż wyroku.
Odrzucając wniesioną skargę kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oraz podkreślił, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę jest uprzednie doręczenie stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to, że strona która nie wystąpiła o uzasadnienie orzeczenia nie może wnieść skutecznie skargi kasacyjnej. W orzecznictwie dominuje stanowisko, iż sytuacja współuczestnictwa materialnego przewidziana jest w art. 214 § 2 P.p.s.a. i odnosi się jedynie do kosztów sądowych. Sytuacja, w której więcej niż jeden podmiot skarży to samo rozstrzygnięcie, rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między tymi podmiotami powstaje współuczestnictwo materialne (wyrażające się wspólnością praw lub obowiązków współuczestników) lub procesowe (istnieje, gdy przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania tego samego rodzaju oparte na tożsamej podstawie prawnej i faktycznej).
Zaistnienie na gruncie przedmiotowej sprawy między wnoszącymi skargę współuczestnictwa materialnego nie oznacza jednak, że dokonanie czynności procesowej (z pewnymi skonkretyzowanymi wyjątkami) w postępowaniu sądowym przez jednego ze współuczestników jest skuteczne wobec pozostałych podmiotów występujących po tej samej stronie. Przepisy ustawy – P.p.s.a. nie przewidują bowiem ogólnej, odnoszącej się do wszystkich czynności procesowych normy, która przewidywałby taką możliwość. W ustawie tej nie znajduje się odpowiednik art. 73 § 2 K.p.a.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, skarga kasacyjna została wywiedziona przez skarżącą G. T., która nie wnioskowała uprzednio o sporządzenie uzasadnienia wyroku i T. T., który występował w niej wyłącznie jako jej pełnomocnik. Z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku wystąpił z kolei skarżący P. T., czyniąc to wyłącznie we własnym imieniu. Treść wniosku nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżący działał w tym wypadku w imieniu żony. Do wniosku nie zostało nadto załączone pełnomocnictwo do reprezentowania żony. Tym samym, skoro skarżąca nie wnioskowała o sporządzenie uzasadnienia wyroku, to nie budzi wątpliwości, że nie mogła wnieść skutecznie skargi kasacyjnej. To samo dotyczy jej pełnomocnika T. T. Wprawdzie do skargi kasacyjnej załączono pełnomocnictwo ogólne udzielone przez skarżącego P. T. radcy prawnemu, nie mniej jednak w nagłówku jako wnoszący skargę kasacyjną został wskazany T. T. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 178 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli G. T. i P. T., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, tj. art. 49 P.p.s.a. poprzez przyjęcie na skutek oczywistej omyłki pisarskiej składającego skargę kasacyjną, iż osobą w imieniu i na rzecz której wnoszona jest skarga kasacyjna jest T. T., podczas gdy pełnomocnictwo dołączone do skargi kasacyjnej udzielono zostało przez P. T. i to w jego imieniu i na jego rzecz wnoszona była skarga kasacyjna, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków wniesionej skargi kasacyjnej poprzez wskazanie w czyim faktycznie imieniu występuje w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył w sprawie P. T., zaś skargę kasacyjną – jak wynika wyraźnie z jej nagłówka – G. T. i T. T. Powyższe oznacza, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż skargę kasacyjną złożyły podmioty do tego nieuprawnione. G. T. nie złożyła, bowiem ani osobiście, ani przez pełnomocnika wniosku o uzasadnienie wyroku, czym uchybiła normie art. 177 w związku z art. 141 § 2 P.p.s.a. Z kolei T. T. nie był uprawniony do działania w postępowaniu osobiście wobec braku własnego interesu prawnego we wniesieniu skargi. W postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji działał on jedynie pełnomocnik G. T. Odnosząc się do zarzutu przedstawionego we wniesionym zażaleniu, a dotyczącego naruszenia art. 49 § 1 P.p.s.a., uznać trzeba go za bezzasadny. Zgodnie z tym przepisem: "Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej".
Wskazanie innego podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną przez jej autora, aniżeli podmiot, który według zarzutów faktycznie tą skargę wnosił, nie stanowi jednak braku formalnego tego kwalifikowanego pisma procesowego, a więc takiego, który winien być zostać naprawiony w toku jego wstępnego badania przez Sąd. Załączenie do skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika pełnomocnictw nawet innych podmiotów niż te w imieniu, których wnoszona jest skarga kasacyjna, pozostaje bez związku z ustaleniami kręgu tych ostatnich, wyraźnie wymienionych we wstępie kasacji. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż ani Sąd dokonujący wstępnej (formalnej) oceny kasacji, ani Naczelny Sąd Administracyjny nie są uprawnione do ingerowania w katalog tych stron, skoro sporządzenie skargi kasacyjnej obwarowane jest przymusem adwokacko – radcowski, który wyłącza możliwość zastosowania art. 6 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.