Uzasadnienie
P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] udzielającej [...] pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku dziewiarni o gabarytach części rozbudowanej – powierzchni zabudowy 86,90 m 2, powierzchni użytkowej 75,30m 2, powierzchni całkowitej 86,90 m 2 i kubaturze 356,40 m 3, położonej na działce o nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości A., zrealizowanej w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Starostę Zgierskiego zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., następnie sprostowaną postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. tego samego organu.
W skardze wniósł, na podstawie art. 159 § 1 k.p.a., o wstrzymanie wykonania decyzji PINB w Z. z dnia [...] r. Skarżący podniósł, iż wykazał, że ww. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na podstawie fałszywego oświadczenia kierownika budowy oraz inspektorów nadzoru budowlanego dotyczącego zgodności inwestycji z planem zagospodarowania terenu. Wskazał, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest jedną z wielu decyzji administracyjnych wydanych z rażącym naruszeniem prawa, które doprowadziły do tego, że w bezpośrednim sąsiedztwie jego posesji powstał zakład przemysłowy, którego powierzchnia zabudowy obecnie przekracza 1800 m2.
Skarżący podniósł, że zakład przemysłowy, którego dotyczy ww. decyzja od kilkunastu lat działa w strefie jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej i nadal codziennie wywiera szkodliwy wpływ na środowisko na terenie posesji skarżącego, a przede wszystkim niekorzystnie wpływa na zdrowi i samopoczucie skarżącego, jego żony oraz dzieci. W ocenie skarżącego, inwestycja powstała w warunkach samowoli budowlanej i doprowadzi do katastrofy budowlanej.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. uczestnik postępowania S. A. wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji PINB w Z. z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania decyzji PINB w Z. z dnia [...] r. Przede wszystkim skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie tego, że wskutek wykonania ww. decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w swojej argumentacji ograniczył się do kwestionowania zasadności decyzji PINB w Z. z dnia [...] r. Poza ogólnymi stwierdzeniami wyrażającymi jego niezadowolenie ze sposobu działania organów, nie wskazał jakie konkretnie okoliczności przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wstępna analiza sprawy nie wskazuje, aby fakt wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zakładu przemysłowego przez uczestnika wpływała negatywnie na możliwość korzystania przez skarżącego z jego nieruchomości, i nie można przy tym pominąć, że zakład ten de facto jest użytkowany już od 2009 r., na co wskazał sam skarżący.
Na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do uznania, ażeby przez okres pięciu lat użytkowania i obecnie istniało ryzyko wystąpienia szkody, czy powstania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego.
Pismem z dnia [...] r. P.W. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 17 września 2014 r. podnosząc, że korzysta z budynku gospodarczego w ograniczonym zakresie ponieważ ściany nośne jego budynku grożą zawaleniem w skutek samowolnego podniesienia i utwardzenia gruntu na terenie zakładu należącego do uczestnika postępowania. Dodatkowo podniósł, że działanie zakładu ma szkodliwy wpływ na środowisko na terenie jego posesji i posesji sąsiednich.
W odpowiedzi na zażalenie S. A. wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżący nie wykazał, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, skoro prócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał on żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazanie przez skarżącego dopiero w zażaleniu, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnione jest tym iż "ściany nośne jego budynku grożą zawaleniem w skutek samowolnego podniesienia i utwardzenia gruntu na terenie zakładu należącego do uczestnika postępowania" nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, ponieważ w takich okolicznościach Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. Dodatkowo należy wskazać, że okoliczności wskazane w zażaleniu, w istocie nie uzasadniają aby stan techniczny jego budynku wynikał z faktu użytkowania przez uczestnika postępowania jego zakładu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.