Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1210/00, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek K. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że sytuacja majątkowa skarżącego – dochód miesięczny brutto z tytułu emerytury w wysokości 1512,95 zł, przy uwzględnieniu obowiązku liczenia się z kosztami postępowania oraz przy uwzględnieniu stałego źródła dochodu, pozwala skarżącemu na zaoszczędzenie środków finansowych i poniesienie kosztów związanych z postępowaniem sądowo-administracyjnym bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Na powyższe postanowienie K. L. złożył zażalenie, w którym podniósł, że sędzia, który wydał zaskarżone postanowienie w niniejszej sprawie brał udział w wydaniu wyroku oddalającego jego skargę. Powoduje to zaistnienie przesłanki nieważności postępowania, gdyż postanowienie zostało wydane przez wyłączonego sędziego. Ponadto stwierdził, że "we wniosku z dnia 27.06.2005r. bardzo szczegółowo wykazał, iż nie jest w stanie ponieść ani kosztów sądowych, ani też opłacić pomocy prawnej z wyboru". Zdaniem skarżącego nikt nie ma obowiązku w celu zwolnienia od kosztów wykazać, że nie posiada zupełnie niczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.
Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Występując ze skargą wszczynającą postępowanie przed sądem administracyjnym skarżący powinien się liczyć, że będzie ponosić koszty postępowania, a w szczególności powinien zaoszczędzić niezbędne środki finansowe na ponoszenie opłat sądowych.
W niniejszej sprawie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, ażeby wyjątkowo odstąpić od tej zasady, tym bardziej, że uzyskiwane przez skarżącego dochody nie wskazują na to, aby nie mógł on ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W odniesieniu do podniesionego zarzutu nieważności postępowania, wskazać należy, iż jest on nieuzasadniony. Niewątpliwie bowiem rozpoznanie przez tego samego sędziego, który brał udział w wydaniu orzeczenia, określonej, incydentalnej kwestii procesowej, jak wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie jest rozpoznawaniem "sprawy" w rozumieniu art. 18 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.