Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę [...] Spółdzielni [...] w R. (dalej jako "strona skarżąca") na uchwałę Rady Gminy Gardeja z 17 grudnia 2014 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 12 lipca 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (KRS). W wezwaniu tym zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie, pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd I instancji wyjaśnił, że skierowana do strony skarżącej przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 18 lipca 2016 r. i 26 lipca 2016 r., nie została odebrana. Sąd I instancji uznał, że przesyłka została doręczona z dniem 1 sierpnia 2016 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął 8 sierpnia 2016 r. W tym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków skargi.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła strona skarżąca wnosząc o jego uchylenie. Wyjaśniła, że przesyłkę z Sądu I instancji doręczała firma InPost. Wyjaśniła także, że biuro zarządu Spółdzielni oraz prowadzony przez nią sklep są codziennie czynne i przesyłki są doręczane bez potrzeby awizowania. W ocenie strony skarżącej, firma InPost jest nierzetelna, a jak wynika z informacji uzyskanych przez stronę skarżącą w okresie dwóch miesięcy poprzedzających złożenie zażalenia firma InPost w ogóle nie doręczała przesyłek na terenie R.. Strona skarżąca wskazała również na niekompletną informację na temat przesyłki z wezwaniem do usunięcia braków, jaka znajduje się na stronie doręczyciela służącej do śledzenie przesyłek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżąca nie uzupełniła braku skargi, co skutkowało jej odrzuceniem. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi.
Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie zaś z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Stosownie do art. 73 § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Przepisy art. 73 § 1 - 4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę jeśli wykaże ona, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego.
Strona skarżąca twierdzi, że awizo nie zostało jej w ogóle pozostawione. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął 18 lipca 2016 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce InPost we W., ul. [...]. Zawiadomienie o tym fakcie pozostawił w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizowanie nastąpiło 26 lipca 2016 r., a zwrot do nadawcy nastąpił 3 sierpnia 2016 r., co również zostało potwierdzone pieczęcią i podpisem. Jednocześnie jednak strona skarżąca trafnie wskazuje, że na stronie doręczyciela służącej do śledzenia przesyłek widnieje informacja, że przesyłka została doręczona do oddziału G., gdzie nadal oczekuje na doręczenie. Ze strony internetowej wynika również, że w samym R. oraz w pobliskich miejscowościach znajdują się placówki InPost, a więc nielogicznym wydaje się pozostawienie awizowanej przesyłki w znacznie dalej położonym W. (przy czym według dostępnych Sądowi informacji wskazana na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru placówka przy ul. [...] obecnie już nie prowadzi działalności).
Ponadto, na kopercie, którą zwrócono do Sądu I instancji i która zawierała wezwanie, umieszczono pieczęcie placówek InPost, które oznaczone są numerami, przy czym na podstawie tych numerów nie można zidentyfikować konkretnej placówki. Nie bez znaczenia jest również, że strona skarżącą prowadzi działalność, która w godzinach doręczenia przesyłek pozwala na ich odbiór, bez konieczności awizowania, stąd też wątpliwości budzi pozostawienie awiza w skrzynce oddawczej strony skarżącej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca wskazała na okoliczności, które wywołują wątpliwości co do domniemania skuteczności doręczenia zastępczego. Wątpliwości te powinny zostać wyjaśnione w formie procedury reklamacyjnej przed ewentualnym, ponownym odrzuceniem skargi. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej prawo wniesienia reklamacji przysługuje nadawcy (pkt 1), a adresatowi jedynie w przypadku gdy nadawca zrzeknie się na jego rzecz prawa dochodzenia roszczeń albo gdy przesyłka pocztowa lub kwota pieniężna określona w przekazie pocztowym zostanie doręczona adresatowi (pkt 2). W niniejszej sprawie przesyłka nie została doręczona, a zatem uprawniony do złożenia reklamacji jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w G..
Z powyższych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 2 1