Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2747/14 odrzucił zażalenie D. W. i M. W. (dalej jako skarżący) na postanowienie tego Sądu z dnia 16 kwietnia 2016 r. o odmowie wyłączenia sędziego Elżbiety Zielińskiej-Śpiewak od orzekania w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia.
Sąd wskazał, że D. W., M. W., J. W. i M. W. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2016 r. o odmowie wyłączenia sędziego Elżbiety Zielińskiej-Śpiewak od orzekania w sprawie. D. W. i M. W. prawomocnie odmówiono prawa pomocy w zakresie całkowitym (postanowienie NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II OZ 892/15) Wobec powyższego wezwano wszystkich skarżących solidarnie do uiszczenia wpisu od ww. zażalenia zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 15 października 2015 r. Zarządzenie to zostało zaskarżone. NSA postanowieniem z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1251/15 oddalił zażalenie na zarządzenie.
Wobec tego Przewodniczący Wydziału VII zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2015 r. ponownie wezwał skarżących solidarnie do wykonania zarządzenia z dnia 15 października 2015 r. wskazując konsekwencje jego niewykonania. Zarządzenie zostało odebrane 8 lutego 2016 r. a zatem termin do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r. upływał 15 lutego 2016 r. W odpowiedzi skarżący wnieśli kolejne zażalenie na zarządzenie, które Sąd pozostawił w aktach bez nadania mu biegu, jako niedopuszczalne. Złożono ponowny wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym. Jak ustalił Sąd do dnia 26 lutego 2016 r. skarżący nie uiścili wpisu od zażalenia.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) Sąd postanowieniem z dnia 21 marca 2016 r. odrzucił zażalenie z uwagi na brak wpisu sądowego.
W piśmie z dnia 21 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. W. i M. W. wskazując, że są dyskryminowani, pozbawiani prawa pomocy, prawa do wyroku, stosuje się wobec nich uporczywy stalking i wszystkie orzeczenia są wydawane w trybie bezprocesowym. Jednocześnie podniesiono, ze sędzia Elżbieta Zielińska-Śpiewak powinna być wyłączona ze sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Z powyższego wynika, że jeśli strona składa pismo do sądu podlegające opłacie (pisma wszczynające postępowanie w danej instancji z art. 230 § 2 P.p.s.a. tj. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania) i nie uiszcza stosownego wpisu, to na wezwanie Przewodniczącego Wydziału powinna uiścić w wyznaczonym do tego terminie wskazany wpis. Jeśli tego obowiązku nie dopełni, to pisma rodzajowo wskazane w art. 220 § 3 P.p.s.a. podlegają odrzuceniu.
W sprawie niniejszej Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżący nie uzyskali prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (prawomocne postanowienie NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt II OZ 892/15 oddalające zażalenie na postanowienie o odmowie), co czyniło koniecznym wezwanie ich do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2015 r. Byli wzywani do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 15 października 2015 r. oraz zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. To ostatnie zostało odebrane w dniu 8 lutego 2016 r. i zaczął biec termin 7 dni do wykonania obowiązku tam określonego. Termin ten bezskutecznie upłynął w dniu 15 lutego 2016 r. Do tego dnia wpis nie został uiszczony.
Kolejne zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w okolicznościach sprawy należało uznać za niedopuszczalne z uwagi na stwierdzenie jego prawidłowości przez NSA. Także ponowny wniosek o prawo pomocy nie zmieniał sytuacji prawnej skarżących bowiem ich poprzedni wniosek został rozpoznany merytorycznie a postanowienie w tym zakresie uprawomocniło się.
Słusznie więc uznał Sąd I instancji, że zażalenie od którego na wezwanie, w wyznaczonym terminie nie uiszczono wpisu, należało odrzucić stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.